Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

helemaal

Gefeliciteerd? Maar ik ben helemaal niet jarig!

by de man in de zorg on March 11, 2011

Gefeliciteerd? Maar ik ben helemaal niet jarig!
Ja, ze hadden wel een leuke avond gehad, de avonddienst die ik opvolgde toen ik in de nacht kwam. Het zijn van die avonden die er jammer genoeg de laatste tijd een stuk minder zijn, en alles heeft met zoals bij jouw met personeel te maken. Denkend aan vorig jaar januari en nu is het een wereld van verschil, maar dat doe ik alleen denken, niet zeggen.

Neen, het was leuk in de avond met de bewoners en mijn collega van de avond ging veels te laat naar huis. Net zo als een ieder op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden, zeg je nog even gedag tegen de bewoners voor je naar buiten stap door de deur. In de avond natuurlijk tegen de bewoners die nog op zijn.

Mijn collega kom nog een bewoner tegen die zich heel de tijd in de avond al wat afgezonderd had. Mijn collega had hem er wel bij willen betrekken, maar hij wou pertinent niet
En wanneer ben je er weer, vroeg hij aan mijn collega
Ik ben er overmorgen weer, gaf zij aan
Nauw, tot overmorgen dan maar weer, gaf zijn een beetje bedrukt aan
Ja, tot ziens
Mijn collega liep weg
Gefeliciteerd riep hij mijn collega na
Mijn collega keek om en liep terug naar de bewoner
Gefeliciteerd?
Ja, gefeliciteerd
Maar ik ben helemaal niet jarig gaf mijn collega aan tegen de bewoner
Neen, daarom zeg ik niet gefeliciteerd tegen je
Maar waarom dan wel?
Nauw, gefeliciteerd omdat je naar huis mag en weg mag…… Gefeliciteerd, want ik mag niet naar huis en moet hier opgesloten blijven…. Jij mag weg, en daarom feliciteer ik je.

Gefeliciteerd? Maar ik ben helemaal niet jarig!
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

helemaal alleen

by de man in de zorg on August 12, 2005

helemaal alleen
Soms snap je het niet; echt niet.
Bewoners die in de laatste levensfase echt niemand om zich heen hebben.
Geen mensen;geen familie ; geen kinderen of wat dan ook. Alleen; en niemad, niemand die er is, die naar je kijkt naar je taalt of geinteresseerd is in je.
Een contactpersoon; vaak een notaris(kantoor); als zaakwaarnemer en voor de rest niemand. Telefoontje naar het notariskantoor; als “eerste contactpersoon” in het zorgdocier bstempeld.
Wat is een mens vraag je je dan wel eens af…..
Een leven van tachtig; negentig jaar achter de rug en niemand die er zelfs in deze laatste fase van het leven voor je is; naast je staat of zelfs langskomt.
Alleen…..helemaal alleen.
Het gebeurd niet vaak zulke dingen maar toch kom ik ze wel eens tegen. Kijk niet naar de achtergrond van mensen; dat kan en mag ik niet doen; maar je vraag je weleens af waarom heeft deze persoon echt niemand om zich heen…………….???
Annoniem in en verpleeghuis wonende; nooit geen bezoek en zelfs op het einde niemand.
Ja; de verzorging;maar dat is geheel anders dan mensen die echt om je geven, waarmee je lief en leed mee heb gedeeld; waarmee je gehuild en gelachten heb.
Eenzaam en alleen op een kamer.
Doodgaan…alleen.
Overlijden en een telefoontje naar de zaakwaarmnemer; een notariskantoor.
Een papieren afhandeling en een begrafenis.
Alleen.
Verzorging gaat er wel heen. Meestal zijn er wel verzorgers die gaan. Uit respect en om als verzorging zijnde ook dit goed te laten verlopen.
Op een kerkhof; een enkele verzoger en de mensen van de uitvaartdienst. Een verre, verre, verre verre kennis. “Hij had altijd ernom veel vrienden en kennissen om zich heen” hoor je dan.
En nu niemand…….niemand waarmee je je leven heb gedeeld of wie je kon.
Sommige mensen blijven echt alleen over……je vraagt je op dat moment wel eens af….waarom… maar daar kan je als verzorger (veelal) geen antwoord op geven en krijgen…..