Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

inleveren

stukje bij beetje inleveren

by de man in de zorg on December 27, 2010

stukje bij beetje inleveren
Met kerst… met kerst hoor je samen te zijn. Samen met je naaste, samen met je geliefde, ook als je een dementerende naaste heb…. Maar het kan en mag niet altijd zo mooi wezen….

Een verdomd moeilijke keuze die onlangs werd gemaakt op mijn afdeling. Een verdomd moeilijke keuze, waarvan ik er ook voor honderd procent achter sta.

Als jarenlang gaat een dementerende bewoner bij ons met kerst naar de familie, en de vraag was ook of deze vrouw ook met kerst dit jaar mee naar huis mocht. Naar huis, om samen met de familie kerst te vieren zoals dat al jarenlang zo gaat. Samen kerst vieren, met familie, samen met geliefden zoals jij en ook ik de kerst hebben doorgebracht.
Kan mijn naaste dit jaar weer mee naar huis, zoals elk jaar, dat was de vraag van de familie en ons antwoord was….. ik adviseer dit niet te doen…..
Nee, zullen velen zich afvragen, met kerst dit niet doen. Iemand zijn kerst ontnemen en dan samen te zijn met familie en naaste, zoals elk jaar, te ontnemen…. Wie zijn jullie om dat te bepalen zullen velen zich afvragen..
Je bent als zorginstelling en ook afdeling verantwoordelijk voor je bewoners. Mocht er thuis iets gebeuren, dat zal men altijd aangeven dat het van die en die werkzaam op die en die afdeling mocht. Het mocht van hun.
Als de veiligheid van een bewoner niet (meer) gegarandeerd kan worden, en ook de omgevingsfactoren het niet meer toelaten om een bewoner veilig naar huis te laten gaan, kan soms zo’n beslissing genomen worden, hoe moeilijk zo’n keuze voor ons ook is.
De toestand van een bewoner, lees bijvoorbeeld ernstig zwerfgedrag, agressie, waar een familie niet altijd om mee kan gaan, een algehele lichamelijke achteruitgang of val gevaar bijvoorbeeld kunnen redenen zijn om neen te zeggen.
Val gevaar van een bewoner die niet zonder hulp naar de wc kan en waar men op het thuisadres niet de ruimte heeft en ook niet de ondersteuning van familie heeft om de bewoner veilig naar het toilet te brengen, kunnen ook voor ons redenen wezen om neen te zeggen op zo’n vraag.
Familie is meerstal erg boos, als je hier mee komt, is verdrietig, maar achteraf merk je dat men ook wel inziet dat het echt niet meer gaat.
Al zo lang komt onze naaste thuis, en nu weer een stapje achteruit. Het is telkens een stapje inleveren bij onze dementerende naaste, en dat doet zo’n pijn. Pijn dat alles nooit meer hetzelfde zal zijn. Pijn dat onze naaste stukje bij beetje achteruit gaat. Pijn…… omdat zelfs kerst vieren met zijn allen niet meer kan en gaat…. Met zoveel dingen, het had zo mooi kunnen zijn….. telkens weer een beetje inleveren….

Al met al, er is een zeer goede tussen oplossing gekomen, waarbij zowel verzorging als ook familie zich uiteindelijk in konden vinden, omdat familie zich inderdaad realiseerde dat het eigenlijk niet meer ging en gaat om deze bewoner mee naar huis te nemen.
Soms maak je als afdeling zulke moeilijke keuzes. Keuzes van het niet naar huis laten gaan omdat het echt niet meer gaat, of omdat de veiligheid van bewoners niet meer te garanderen valt.

Ik zat huis, en mijn gedachten dwaalde tijdens kerst af….. ik hoop dat er ondanks alles nog een beetje kerst is gevierd bij deze bewoner en bij familie waarbij inderdaad telkens een stukje van hun geliefde word afgenomen…

stukje bij beetje inleveren
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg