Ja; ik wil
Het hing al een poosje in de lucht; maar zeer recent heb ik mijn officiele brief ingestuurd om te solliciteren; voor het kleinschalig woonproject van dementerende bewoners wat ze elders gaan doen van mijn zorggroep.
Wikken en wegen..neen eigenlijk ook weer niet. Toen het mij te horen kwam en ik gebabbeld had met mensen die daar zouden gaan werken en op gingen zetten was ik al bijna over. Maar toch en ja; er toch nog zeer goed over na gedacht. Is het wat voor mij; of ja; durf ik die grote uitdaging wel aan. Mijn hart zei ja; mijn wil zij ja; en mijn vriendin ja.. die kon het wel begrijpen.
Soms maak je op je werk een optelsom van de voor en nadelen van zo’n nieuw project; zo’n andere manier van zorg. In mijn geval waren er zoveel pluspunten aan en zo weinig minpunten. Zeven jaar werk ik al op een en de zelfde afdeling en ja; voor mij persoonlijk werd het tijd voor een nieuwe uitdaging; waarin in me weer volop kan geven; ik begin of begon aardig vast te roesten. Niet dat mijn werk nu minder is of wat dan ook; maar toch… Soms heb je een unieke mogenlijkheid om zonder risico over te stappen. Over te stappen en te solliciteren naar iets nieuws; iets uitdagends; iets wat je enorm leuk lijkt omdat er zorg word geboden waar je meer dan honderd procent achter sta. Zorg op een manier waarbij je enorm veel kan betekenen voor dit soort mensen. Er was na; aardig wat gebabbeld ook met mensen van daar over het wel of niet komen of gaan; veel duidelijk geworden. Zeer recent heb ik hem officeel geschreven en bezorgd voor te solliciteren aan een fuctie op een andere werkplek; van mijn zorggroep; op een heel andere manier van zorg verlenen op een geheel andere lokatie. Ik hoop dat ik een van de mensen ben die in hun ogen geschikt is en die dan over kan. duim voor me.
(word ongetwijfeld vervolgd)
Is vervolgd. Begin juni 2008 ga ik over naar dit voor mij zeer leuke en uitdagende zorgproject. Mag ik blij zijn?
tot oneven
{ 0 comments }