jansen

dag mevrouw jansen u spreekt met de opticien
In de agenda stond; op mijn woonproject voor dementerende bejaarden in mooi Hoogvliet, bril mw jansen stuk familie heeft hem mee naar opticien genomen word vandaag gemaakt.

Dag mevrouw jansen, ik zie dat u uw bril niet op heeft
Ja, die was stuk
En nu heeft de familie hem laten maken?
Neen doe toch niet zo gek, ik kan alles zelf toch
Inderdaad
Ik heb hem meegenomen naar Amsterdam
Amsterdam?
Ja, Amsterdam, want dit is toch Amsterdam, waar ik nu woon?
Neen, dit is mooi hoogvliet
Oke, ik heb hem dus meegenomen om te laten maken en ik moet hem binnenkort ophalen
Goed van u dat u dit zelf doet

In de middag gaat de telefoon
Met Johan
Dag meneer, mag ik van U mevrouw jansen?
Ik neem de telefoon mee naar mevrouw jansen
Dag met mevrouw jansen
Dag meneer
U spreekt met meneer groeneveld, van groeneveld opticiens
Ik kan geen meneer groeneveld
Van uw bril
Mijn bril?
Ja die is stuk en hij is gemaakt
Mooi is dat
Hij licht in de winkel op u te wachten geeft de opticien aan
Oke dan kom ik hem zo ophalen
Ze leg de telefoon neer

En wie was dat? Vroeg ik haar
Weet ik niet
Ging het over uw bril?
Neen, ik denk het niet, maar ik kon die man ook niet
Was het dan, familie
Dat weet ik ook niet

De telefoon gaat na een tiental minuten
Met johan
Dag met de familie van mevrouw jansen
U belt voor de bril?
Ja, want ik werd net opgebeld door de opticien en deze had ook al gebeld met mevrouw jansen, maar er was wat verkeerd gegaan
Dat geloof ik ook
Ja, dat geloof ik ook, ging de familie verder. De opticien had in de eerste instantie niet door dat hij sprak met de dementerende mevrouw jansen, maar later begreep hij het dat de mevrouw jansen die hij sprak de dementerende bewoner mevrouw jansen was, en niet de familie…

Sommige bewoners zijn zo geloofwaardig aan de telefoon en in hun doen en laten, en verbloemen hun ziekte zo, dat je in de eerste instantie niet zou geloven dat sommige dementerende zijn. Er komt een totaal goed verzonnen verhaal, om hun geestelijke achteruitgang te verbloemen…

dag mevrouw jansen u spreekt met de opticien
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Be sociable.... share....share.....share
  • E-mail this story to a friend!
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter

waar zijn mijn sleutels mevrouw jansen
Onbegrijpelijk dat een kerk homo zijn openlijk veroordeeld en dit ook zo naar buiten brengen, terwijl men het jarenlang sexueel misbruik van kinderen naar buiten toe verzwijg, en dat men dit “binnenshuis” wil oplossen….
Onbegrijpelijk….. als een of andere vieze vent met zijn poten aan kinderen komt…. dan los je dat niet binneshuis op… dan ga je naar justitie en zorg je dat ze voor jarenlang de gevangenis in gaan en nooit nooit meer iets met kinderen mogen doen.
Mijn eigen mening…. maar het zal wel na onderzoek verzwegen gaan worden. Van kinderen blijf je met je poten af!
Sorry dat ik zo begin, ik wou het gewoon even kwijt, ik las net de krant van gisteren nog even door.

Weetje; hoe langer ik met dementerende bewoners werk… des te vergeetachtiger ik word. Nauw eigenlijk ik niet alleen; maar kijk ik om me heen; naar al dat wits wat er loopt; is het gewoon een collectieve ziekte op mijn afdeling aan het worden. Mijn afdeling; niet met het jongste personeel en ja collectief zeer vergeetachtig aan het worden. Persoonljk loop ik ook zeer vaak mijn sleutels te zoeken. Ik heb er al een lang koord aangehanegn; zodat ik hem van ver ziet hangen. Op zichzelf een goed idee; maar mijn ogen vliegen achteruit en ik ben te eidel om een keer naar een opticien te gaan. Ga ik een bril dragen; dan ga ik me wel heel erg bejaard voelen. Dus niet; alhoewel ik beter mijn toetsenbord van mijn computer binnenkort in braile stand kan gaan zetten.. Vreselijk zo snel dat dit achteruit gaat.
Dus ja; per dag talloze malen mijn sleutels kwijt en ook mijn telefoon. Gelukkig hebben we op de afdeling ook de avondtelefoons hangen; dus dan kan ik mezelf opbellen en kijken waar ik ben. De telefoon dus, die vind ik best wel snel, maar met sleutels, mijn god wat een gatenkaas in mijn hersenen. Ik loop ze continu te zoeken. En het rotte is; je heb ze steeds nodig op mij afdeling; want bijna alle deuren zijn op slot.
Een ieder heeft er last van, en ik vraag me af of het werken met dementerende bwoners soms besmettelijk is. Werk je er lang dan ga je het gedrag overnemen. Het valt op; want toen ik op somatiek werkte was ik nog niet zo vergeetachtig.
Zoeken… zoeken naar sleutels, van kasten van deuren….. net zoals mijn bwoners die ook altijd zoeken… naar kasten en ja deuren om naar huis te gaan.
Maar toch… de verstrooidheid, van mij en al mijn collega’s…. eens… eens…eens komt er en tijd dat we als personeel vragen aan de diep dementerende mevrouw jansen die ook altijd op zoek is naar… ja naar wat eigenlijk? Ja; mevrouw jansen…. kunt u ons helpen mevrouw jansen, wij zijn op zoek naar de sleutels van de deur ;)

Be sociable.... share....share.....share
  • E-mail this story to a friend!
  • RSS
  • Facebook
  • Twitter