Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

jongen

Ik ben een jongen en mijn naam… is Joël

by de man in de zorg on November 6, 2011

Mijn god, heb ik dat weer. Lopen die gasten aan de buitenkant al weken te roepen dat ze naar de open dag van de kraamafdeling in het ruwaard van putten ziekenhuis in Spijkenisse willen gaan op zaterdag vijf november 2011.
Willen ze gaan kijken op de verloskamer, want er is een grote kans dat ik….. ze hebben het over hun baby, daar geboren gaat worden.
Ze, lees die gasten die continu aan mijn voeten zitten, als ik een rotschop verkoop, en daar nog blij van worden ook.
Die gasten die lopen te praten tegen mij, terwijl ik binnen zit en hun buiten
Die gasten die met wc rol te luisteren op de buitenkant van mijn bungalow, om zo een hartje horen.
Bijna 37 weken zwangerschap, en al die tijd moet ik dat dus meemaken, het moet toch niet gekker worden.

Ik vermaakte me al zes en dertig weken en vijf dagen weken prima in mijn baarmoeder zwembad, maar dat luxe zwembad werd wel erg krap. Ja, vroeger had ik nog ruimte voor een schemerlampje en wat schilderijen aan de muur, en met mijn laptop kon ik wel goed zitten op de bank. De laatste tijd werd het krap, te krap. De buik van haar is te klein geworden, en ik ben aardig wat gegroeid, en dat luxe zwembad is een klein teiltje geworden.
Ik had zo iets, dat wil ik niet meer. Eigenwijs als ik was, heb ik vrijdag de stop eruit getrokken en de deur op een kier gezet. Leuk he, mama en pappa lekker te pletter laten schrikken….

Dus ja, ben ik in het ruwaard van putten ziekenhuis, kijk ik op een geven moment naar buiten, zie ik dat het iets voor twaalf in de avond is. Als ik nu naar buiten stap, ben ik te vroeg. Zaterdag is de open dag, en daar wil ik met papa en mama bij zijn. Laat mama nog even aan klootzakken en puffen en zweten en hou me nog even lekker tegen, het is vrijdag.

Word het een vier november of een vijf november hoor ik die zusters zeggen.
Ik weet het beter, de open dag is op vijf november en ik wil de eerste zijn die op de stoep staat
Om drie over twaalf vijf november 2011 ben ik naar buiten gestapt, om op de open dag te zijn, de wereld te verkennen en gelijk kennis te maken met diegene de zich mijn papa en mama noemen.
Ik stelde me aan hen voor.
Ik ben een jongen en mijn naam… is Joël.

Welkom Joël , je bent voor ons vanaf het moment dat we je zagen de aller allermooiste en liefste baby van heel Nederland. Welkom Joël , welkom

Grote jongen

by de man in de zorg on December 12, 2005

grote jongen
Kwam vrijdag terug van m’n werk. Er word hard gewerkt bij mij in de straat. Vanaf begin november 2005 zijn ze al bezig. Meer dan vijf weken lopen we voor door de blubber; de loopgraven en de rommel. Wel leuk; voor m’n voordeur lijkt het wel de sahara; en van binnen in m’n huis maar niet te spreken. Al die troep loop je naar binnen.
Alles komt onder het zand te liggen en het is en blijft een gigantische puinzooi.
Wel euk; de straat geheel openbreken; midden in de winter; met kerst en pas vijf weken bezig zijn. Zijn op 1 derde van de straat. Het zou eind december geheel klaar moeten wezen………
Dus ja; ik kom van m’n werk thuis. Ze zouden de staat iets gaan ophogen.
Ik kwam dus aan en ik moet via een redelijk grote opstap de stoep op. Ik loop naar m’n huis en denk; “wat ben ik groot geworden”. Ahhhhhh eindelijk ben ik dan toch een grote jongen.
Ik loop naar mijn voordeur; althans richting mijn tuin.
Ik loop naar mijn tuin en kijk naar mijn huis.
De stoep licht ruim dertig centimeter hoger dan mijn huis. Mijn tegelpad bij het begin van m’n voordeur is ook al veel lager; en kijkende naar mijn huis. Ja; ik geloof dat m’n voordeur net openkan.
Hopen; want het zou best wel kunnen wezen dat deze nu exact op straat nivo is.
Leuk als het gaat regenen. Loopt de regen naar m’n huis; hoef ik binnen niet te dwijlen.
Ook achter gaan ze omhoog heb ik begrepen.
M’n schuur staat nu gelijk met de tegels. Betonnen schuren met hout? Gaan ze waarschijnlijk ook dertig centimeter omhoog.
Dus waarschijnlijk gaat het tegelpad achter mijn schuur ook dertig centimeter hoger liggen dan m’n schuur.
Een betonnen schuur kan ik niet ophogen; mijn huis ook niet.
Al het water zal vanaf het tegelpad riching mijn schuur gaan lopen.
De tegels in m’n schuur kunnen niet omhoog; dan kan de deur niet open…….
Ik sap het niet welke gek dit in mooi Hoogviet heeft verzonnen; maar iedere kleuter weet dat water van hoog naar laag loopt. Een ieder weet dat als de stoep en de tegelpaden door het ophogen hoger gaan liggen dan de huizen en de schuren dat het water niet van het pad afloopt maar naar het huis en de schuur.
Weetje; misschien maak ik me te druk hierover;maar toch…….deze grote jongen snap er geen bal van wat nu gebeurd bij mij in de straat in mooi Hoogvliet.