hoe mens kan een mens zijn. hoe mensonterend kan mens zijn zijn
Hij lag daar in bed
In zijn bed lag hij te smeren
Zijn kleding, zijn bed zijn lichaam…… zijn gezicht, geheel onder gesmeerd. De muur, had zijn smetteloze witte kleur verloren. Er op was een creatieve verschijning ontstaan in aparte vormen getekend.
In bed lag hij te smeren met ontlasting. Het had hem dwars gezeten en was met zijn hand naar de plek gegaan waar het zo jeukte en waar het plotseling zo warm was
Hij had een beetje naar zijn zijde gedraaid, en was met zijn rechterhand naar beneden gegaan. Hij had zijn incontinentie verband losgemaakt, door er met zijn handen doorheen te gaan, en op zoek naar de plek waar de irritatie vandaan kwam.
Hij wreef zijn handen er doorheen en pakte hetgeen wat irriteerde weg. Pakte het met zijn handen en gooide het naast zijn bed op de grond. Zijn handen zaten over en hij veegde het af. Aan zijn bed, aan zijn kleding, aan de muur. Hij wreef met zijn handen over zijn gezicht, met als gevolg dat zijn gezicht onder de ontlasting zat. In zijn gezicht, op zijn mond en in zijn haar. Het was nog niet er geheel van af. Hij draaide naar de andere zijde en veegde het laatste beetje af aan de muur waar een creatieve verschijning ontstond in aparte vormen getekend.
Zomaar een pakkend voorbeeld, van wat ik regelmatig tegenkom op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Een voorbeeld wat o zo henkenbaar is bij een ieder die met dementerende bewoners werkt.
Hoe mens kan een mens zijn…. hoe mensonterend kan mens zijn als je deze situatie tegenkomt. Een mens die zich geheel heeft onder gesmeerd met ontlasting, zijn bed geheel heeft bevuild en de muur heeft onder gemeerd. Geen incident, maar iets wat ook ik regelmatig tegenkom op mijn afdeling voor dementerende bejaarden. Hoe mensonterend kan je als mens zijn.
kan
Dat een dementerende bewoner op reis zo anders kan zijn, dan in mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden
Onlangs is een collega van mij als begeleider meegeweest met een bewoner en zijn familie naar de oude woonplaats van deze bewoner. De man heeft dar zijn leve lang gewoond,en hij is later verhuist naar mooi Hoogvliet. De reis zou lang duren. Twee uur heen, daar blijven, dan twee uur weer terug naar mooi Hoogvliet
De bewoner die begeleid werd is dementerend en woont op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden.
In de bus begon het al. Dementerende bewonder wist werkelijk alles te vertellen waar hij was, wat de afslagen waren en hoe er gereden moest worden vanaf ongeveer Rotterdam naar zijn oude huis. Hij herkende dingen, benoemde dingen en wist veel te vertellen. Zeer, zeer veel. Normaal een stille teruggetrokken bewoner, levende in zijn eigen leefwereld en denkwereld en die veranderde in een pratende bewoner de veel wist. Ongelooflijk veel wist en duidelijk kon benoemen en aangeven waar hij nu was. Dit is deze afslag bij…. En hij gaf aan dat de volgende afslag die en die was……
Normaal gaat het eten zeer moeizaam, en deze bewoner vat geregeld in slaap tijdens het eten. Hapje….. voor….. hapje…… een…… beetje ….. eten…. Heel……. Heel……. Langzaam….. en ……. Moeizaam…..
Op de terugweg is deze bewoner met zijn familie en mijn collega die begeleide gestopt bij een van der valk restaurant, langs de snelweg. Daar aangekomen heeft de bewoner zeer makkelijk een bord patat op. Geen gemor, niet in slaap vallen tussendoor…. Normaal. Toen de bewoner zijn bord op had gaf hij aan…. Dat is lang geleden, ik wil nog een bord. Een tweede bord met patat ging er zonder problemen in.
Aangekomen thuis gaf mijn collega dit aan. Ik kan de bewoner en ik weet hoe hij is. Ik geloofde haar niet. Dat iemand zo ongelooflijk anders kan zijn tijdens zo’n lange trip. Dat een trip zo goed is gegaan, terwijl er zo tegen op is gekeken. Dat iemand die dementerend is,zo anders kan zijn…. Dan in zijn huidige thuis. Mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden.