De volgende keer bij de begrafenis?
Afgelopen week was een bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bewoners jarig. Het idiote is dat ze alleen bij haar verjaardag veel bezoek krijgt. Zo ook toen ze afgelopen week jarig was. Kinderen, kleinkinderen met en zonder aanhang en voor de rest wat zussen. Van haar zussen kan ik het me wel voorstellen, maar van de rest heb ik er wat moeite mee. Normaal komt er buiten haar kinderen nooit iemand langs bij haar. Haar eigen kinderen een maal in de twee weken vijf minuten en dan weer snel weg. Ze zitten erbij en zeggen soms wat tegen moeder, als er soms uberhaupt al wat word gezegd tegen moeder. Moeder zit dan erbij en kijkt vertwijfeld om zich heen. Moeder is dementerend en weet niet wie haar eigen kinderen zijn, en helemaal niet wie die twee mensen zijn die haar eens in de twee weken vijf minuten bezoeken.
Afgelopen week was ze jarig, en bij mijn bewoner, waar geen hond naar omkijkt kijkende naar familie, was het druk. Het was gezellig en ja ze hadden het vooral gezellig met elkaar. Mijn jarige bewoner, waarvoor een ieder was gekomen zat voor stomertje erbij…… ze had net zo goed een stuk meubilair kunnen zijn. Het staat er, je hoeft er geen aandacht aan te besteden, dat mens is toch gek, en het gaat vooral om de gezelligheid. Gezelligheid voornamelijk onder elkaar. Dat oude mens is bijzaak
Ik vraag me af wat ze hebben gezegd toen ze weggingen. Tot volgende week? Tot morgen? Tot binnenkort.
En wanneer zien we elkaar weer bij de mevrouw die nooit een bezoek krijgt op mijn afdeling? Die gek. Misschien leeft ze volgend jaar nog….. of mocht dat niet zijn…. zien we oma nog even een keer bij haar begrafenis. Misschien tot volgend jaar oma……
De volgende keer bij de begrafenis?
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg
