u bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik
U bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik, toen een familielid iets vroeg aan mij toen ik juist met zeven dingen tegelijkertijd bezig was.
De zorg; ook mijn werk op mijn kleinschalig woonproject; twee handen die zeven of meer dingen tegelijkertijd doen. Bezig zijn met iets en gelijk weer ook bezig zijn met iets anders en nog iets anders.
De familie kwam naar mij toe en had nog wat te vragen, juist toen ik druk bezig was met die zeven andere dingen die je altijd gelijk doet. Kwam iets vragen over hun naaste. Ze stelde de vraag en ik beantwoorde hem netjes. “U vind mij toch niet lastig” gaf de familie aan. Neen, natuurlijk niet, geen enkel probleem…. maar waarom juist even nu, terwijl ik bezig ben met zoveel dingen.
Familie van mijn bewoners reageert zoals ik ook zal doen. Eigenlijk ook weer niet. Ik zou veel lastiger wezen, als het om een naaste gaat. Ik zou er ook bovenop zitten met mijn vragen en met antwoorden van “ik zoek het zo dadelijk even uit”, zou ik geen genoegen nemen. Druk of niet druk, excuus of geen excuus, het gaat om mijn naaste en daar wil ik ongeacht drukte gewoon antwoorden en goede zorg voor. Ik begrijp het standpunt van familie volkomen, en het is zo makkelijk praten als je een ziekenverzorgende bent, en het geen naaste is van jezelf. Ik heb ja….. een zakelijke relatie, en voor hun is het hun vader, moeder echtgenoot of wat dan ook. De afstand is gewoon groter tussen mij en bewoner dan voor familie. Ik kijk anders naar zorg als verzorgende dan als familie.Logisch denk ik. Mijn zorg, of onze zorg eigenlijk moet goed wezen en met alles daaromheen. Maar wat als het voor mij de andere kant zou wezen die daar zat. Stel dat het mijn naaste zou wezen in een zorginstelling. Zou het goed zoals die witte zorgverleners het dan noemen wel zo goed zijn ? Zou ik niet voor mijn naaste dat extra willen hebben, en die dingen die weer en weer vergeten zijn door de verpleegsters mij gaan irriteren? Dat ik vragen ga stellen, dat ik mensen aanschiet en weer en weer en weer…. net zolang dat ze mij als familielid gaan kennen als de lastige familie van? Weetje; ik denk dat ik verdomd lastig ben en zal zijn als een van mijn naaste verzorgd zou worden op een zorgafdeling. Ik ken al die trukjes door en door van al dat wit, hun geheimen zijn immers ook mijn geheimen. Neen, ik trap daar ik niet in.
U bent niet lastig, zei ik maar het komt zo ongelegen uit, dacht ik. Dat zeg je nauw wel, zag ik de familie denken. Ik weet dat het altijd ongelegen komt en zeg je wel met een prodent smile dat ik niet lastig bent….zag ik de familie denken. Ik geloof er geen bal van…zag ik ze denken. De het familielid kwam ook uit de zorg, en kon mijn gedachte door en door lezen…. omdat zij waarschijnlijk ook dezelfde trukjes op haar werk gebruikte.
u bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg
