Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

kwieke

een kwieke dame

by de man in de zorg on February 1, 2009

een kwieke dame
Ging eergisteren een bewoner verzorgen. Ik zet haar in haar rolstoel en zie een boek op haar tafel liggen. Een boek. Een boek over een korfbal vereniging. Kwiek heet die club geloof ik. “Rotterdamse korfbal vereniging Kwiek…….”

“Zo dat is een mooi boek”,geef ik aan.
“Wat voor boek”?
“Op de tafel licht en korfbal boek”geef ik aan.
“Een boek op de tafel”?
Ja; en ik kijk naar de titel….. het heet “Rotterdamse korfbal vereniging Kwiek” zeg ik haar.
“Heeft u op korfbal gezeten”???
“Ja,heel lang”, geeft ze aan.

Ik pak het boek en lig het op haar schoot en sla het open
Een boek; over een korfbal vereniging officieel opgericht net na de oorlog.
Ik sla hem open en zie foto’s met namen.
Ze kijkt naar de foto’s en wijst.
“Kijk dat ben ik”
“Wie bent u”??
“Dat jonge meisje, daar links op de foto”
Ze wijst naar de foto en naar een persoon op een ja; best wel heldere foto.
“En dat… dat is mijn man” en ze wist een persoon aan op de foto.

Foto’s met korfbal elftallen of neen eigenlijk zes tallen.
Mannen, vrouwen, jongens meisjes van alle leeftijden, op het veld en ja…. daaronder vermeld de opstellingen.
Ik lees de namen aan haar voor en zij begint gelijk met vertellen.
“Ohh dat is zij; zij kwam daar van daan en was daar werkzaam. Veel komt naar boven; en veel kan ze herinneren en vertellen; over de oude foto’s en die namen.

Ik blader verder in het boek en kom namen tegen.
Ik zie haar naam ook in het boek staan.
“Penningmeester.Dus u ging over de centen”??
“Ja…ja en mijn man was voorzitter”. Inderdaad, ook de naam van haar man staat er boven.

We praten zittend na de verzorging nog even verder en ze verteld honderduit over haar tijd bij de korfbalvereniging. Ze weet veel; kon zeer veel namen en ja vele details van hoe het toen was. Waar ze speelden; met wie ze speelden; hoe lang daar heeft gespeeld en ja…. veel namen van mede spelers en medespeelsters uit de jaren veertig, vijftig en zestig komen voorbij.
Veel wist ze; dat zeker; en ik vond het zo knap dat zij daarvan en over zoveel nog wist.

Ik zag een boek op de tafel en ging bij mevrouw zitten en nam het boek met haar door. Ze wist veel, zeer veel.
Vraag niet aan haar welke dag het vandaag is; welk jaar dat het is; of wat ze een half uur geleden gegeten heeft, gegarandeerd ze weet het niet. Dementerend is ze. Veel is ze vergeten; maar de tijd bij de korfbal vereniging en de jaren veertig vijftig en zestig bij haar club staan in haar geheugen gegrift. De korfbalvereniging waar ze speelde; “kwiek”. Op de foto’s gezien de verhalen die over haar beschreven stonden in het boek kwam naar voren dat ze echt “een kwieke dame” was.
tot oneven