Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

mamma

dag mamma

by de man in de zorg on December 25, 2008

dag mamma
Eergisteren dagdienst. Hoe hij hem of ze had weten bemachtigen; het blijft een raadsel; maar opeens liep er een bewoner op de gang met sleutels. Neen; geen onbelangrijke sleutels; maar met sleutels die op deuren passen waarvan je hoop en moet verwachten dat die niet geopend worden op een gesloten afdeling door een bewoner die alleen aan de wandel wilt naar buiten :(
Maarja; we zagen hem klootzakken bij de deur; met de sleutel en toen we erachter kwamen dat het de sleutels waren van deuren naar buiten; was de schrik niet klein; om het zomaar op te krabbelen.
Een lulsmoes; en de sleutels weer in handen gekregen, bij een witte rakker. Bewoner loopt terug naar de deur en is opeens zijn “zijn gevonden” sleutels zoek.
Schiet een ieder aan; van familie; dementerende medebewoners en witte rakkers met de vraag: “Kunt U mij helpen; ik ben mijn sleutels die ik in de deur had zitten kwijt; heeft U die soms gevonden”??
Soms heb je mazzel; als gesloten pg afdeling dat je dit “ontdekt “; een bewoner met “gevonden” sleutels; van onder andere van de deur naar buiten!!!!

Neen; heavy… ik denk er nog met kippevel aan terug wat woensdag gebeurde tijdens mijn dagdienst.
Een bewoner word opgebeld.
“Mag ik mevrouw….ja… zullen we haar maar mevrouw jansen noemen; mevrouw jansen mijn moeder evenaan de telefoon; ik ben haar dochter”.
Ik loop met mijn mobiele telefoon van de afdeling naar de bewoner.
“Kijk mevrouw jansen; uw dochter aan de telefoon”.
Ze kijkt me vragend aan
“Uw dochter is aan de telefoon”; en ik geef haar de telefoon.
Ze houd de telefoon nikszeggend beet.
Haar arm gaat naar haar mond en ze wil hem in haar mond steken.
“Neen; hier, deze kant bij uw oor; dan kunt u horen wie er aan de telefoon is”geef ik aan tegen mevrouw jansen.
Ik breng de telefoon in de juiste stand.
Mevrouw begint te mopperen; waarom ze de telefoon niet in de mond kan en mag stoppen.
De dochter begint te praten.
Mevrouw jansen praat niet terug……. ze ziet koffie.
De dochter praat met mevrouw.
Mevrouw jansen kijkt nikszeggend voor haar uit.
Dit gaat even door en ik probeer mevrouw wijs te maken dat haar enige dochter aan de telefoon is; die ze nu beet heeft bij haar oor.
Ze snap me niet en wil de telefoon teruggeven.
Ik spreek even met haar dochter; en geef daarna de telefoon wederom aan mevrouw.

“Dag mamma; hoor ik door de telefoon; ik ben je dochter; hoort u mij. Uw dochter; herkent u mijn stem???”
Mevrouw jansen kijkt me verdwaast aan; zegt niets en leg de telefoon op tafel……..
Ik spreek na nog een aantal pogingen haar dochter.
“Wilt u doorgeven dat ik zondag langskom; ik hoop dat als ze mij ziet me nog herkent; ik hoop echt, dat er nog iets van herkenning is; want ik denk niet dat er iets tot haar is doorgedrongen; dat ik; haar enigste dochter aan de telefoon was…..

Mijn job…. een waanzinnig mooie job; maar zulke momenten gaan je niet in de koude kleren zitten. Het niet meer (her)kennen van een moeder van haar enigste dochter…..
Oh ja; mooie kerstdagen toegewenst.
tot oneven