Mag ik even naar uw been kijken vroeg de verpleeghuisarts aan een dementerende bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden
Neen, zei ze stug terug
Mag ik even naar uw been kijken, want u heeft daar een wondje
Oh, waar?
Op uw been
Op mijn been?
Ja, op uw been
Ze keek naar beneden.
Ik ben gewond, ik heb een wond gaf ze verbaast aan
Hoe kom ik daaraan?
U heeft zich gestoten
Heb ik me gestoten?
Ja, u heeft zich gestoten
Ze kijkt nogmaals
Ik ben gewond, ik heb een wond
Mag ik er even naar kijken
Wie bent u vraagt ze verbaast
Ik ben de dokter
Bent u de dokter?
Ja, ik ben de dokter, mag ik naar uw been kijken?
Ze kijkt de dokter vragend aan
Ik ben de dokter
Dat kan niet!
Waarom niet?
Dokters zijn oud en zijn altijd man
Neen ik ben echt de dokter, loopt u even me, dan kunnen we op uw kamer even kijken
Dat geloof ik niet, u bent helemaal geen dokter
Ik kom tussenbeide.
Mag ik naar uw been kijken geef ik tegen de dementerende bewoner aan
En wie bent u?
Ik…. Ik ben de dokter
Maar natuurlijk dokter
Loop u even met mij en de zuster (de verleeghuisarts) mee, dan kunnen we even op uw kamer naar uw been kijken?
Ze stond op en liep mee
Dus u bent de dokter gaf ze aan tegen mij als mannelijke verzorgende
ja, ik ben de dokter
Inderdaad, ik ben de dokter en ik kom even op uw kamer naar uw wond kijken
Dat is goed hoor dokter………….
