Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

men

dat men de ramadan viert; allah; daar kan ik mee leven maar…

by de man in de zorg on September 3, 2009

dat men de ramadan viert; allah; daar kan ik mee leven maar…
En weer was het zover is de straat. Met de hele buurt op straat. Ronkende auto’s en herrieop gillen. Het is Ramadan in mijn buurt en de gehele straat mag meegenieten.
De ellende begint buiten rond een uur of tien en duurt regelmatig tot een uur of een. Niet erg; moet kunnen; maar waarom moet er met dat geramadan zo gegild worden. Weetje; ik heb alle respect voor hun geloof; en ik vind het mooi dat ze dat doen; petje af; maar waarom moet dat met zo’n herrie. Tien, vijftien man; gillend op straat; terwijl een ieder die werkt rond tien uur op bed ligt of legt. Proberen te gaan slapen; om de volgende dag weer volop aan de bak te gaan op het werk en bij een werkgever. Terwijl ik wil gaan slapen begint in mijn straat de ramadan party. Het is geloof en achtergrond; maar wij doen toch ook niet met Kerst drie weken lang de buurt wakker houden; omdat iedereen moet weten dat we verplicht met de hele familie gegourmet hebben. Kerst is twee dagen; en met Pasen gaan wij ook niet geheel uit ons dak; en maken we het zeker niet laat; want de volgende dag moeten we met zijn allen naar ikea.
Als het an mij leg gaat die Ramadan in de straat snel voorbij en ik zal mijn medebewoners in de straat gaan voorstellen dat ze overdag niet zo’n ramadan feest kunnen houden met zijn allen; inclusief gillende mensen; ronkende auto’s, langdurig toeteren en wegscheurende achterbanden van auto’s.
Neen; dat men de ramadan viert; allah; daar kan ik mee leven maar… als je belieft; als het kan wat stiller en niet drie weken lang de buurt wakker houden en ook mij? Ik kan er nu al te vaak moeilijk door slapen; door die herrie. Ongetwijfeld is de ramadan bij gelovingen zwaar; maar ook voor mij als niet Ramadamer is het ook zwaar aan het worden. Elke nacht wakker gehouden worden door die herrie en er elke dag weer vroeg uit moeten om naar mijn werk te gaan; begint als niet Ramadammer onderhand bij mij zijn tol te eisen.
tot oneven

men neme….

by de man in de zorg on November 23, 2008

men neme….
Voorbereiding: Men neme twee huiskamers met elk 6 dementerende bewoners. Men voeg er twee witte rakkers aan toe en 1 witte rakker voor de hand en span diensten. Ook voeg men nog twee koekenpannen toe; boukje pannekoeke mix; twee eieren en melk; en doe een kapje over de brandmelder heen.

Uitvoering deel 1: Men dek de tafels; tafellaken; mes vork kopje schotel beker en zet er jam; schenkstroop; suiker op en geef de bewoners een servet in de buurt. Men gaat flink aan de pannekoekenbak.

Uivoering deel 2: men geeft de dementerende bewoners een pannekoek en ja; je laat ze deze zelf bedekken met lekkere dingen….

Mijn god; wat hebben die oudjes gisteren een leuke avond gehad met het eten. Lekker aan de pannekoekenbak met mijn collega’s. Van te voren afgesproken dat we het zouden doen en ja van te voren alles gehaald om dit te doen. Bij mijn aankomst van mijn dienst al flink rondverteld dat we zouden bakken…… pannekoeken en nog maar eens vertellen. “We gaan vanavond pannekoeken eten”… Ja; soms vergeten die bewoners wel eens wat; en toe we gingen eten was van verschillende kanten de vraag “wat gaan jullie nauw doen”.

Neen, een groot succes; dat pannekoeken bakken voor die oudjes; en ja wat kan of ken je met zo iets simpels die mensjes een leuke avondmaaltijd bezorgen. Gezellig flink aan de pannekoek. Ik verbaas me er keer op keer over hoe die mensen eten. Bewoners die anders zitten te mierenziften lukt het opeens twee of drie pannekoeken te eten. Mensen die geholpen moeten worden blijken zelf te kunnen eten. Ja; dat valt op; buiten dat de bewoners nu meer eten dan anders.

Het was een enorm grote troep op en bij de tafels; en ja; m’n bewoners…… zagen er wel eens schoner uit na een maaltijd. Maar toch; pannekoeken bakken in een avonddienst; zo simpel; zo leuk voor die bewoners en ja….. ook wel erg leuk voor ons om zo iets te doen voor die oudjes; altijd een groot succes.
tot oneven