Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

mens

hoe mens kan een mens zijn. hoe mensonterend kan mens zijn zijn

by de man in de zorg on November 28, 2011

hoe mens kan een mens zijn. hoe mensonterend kan mens zijn zijn
Hij lag daar in bed
In zijn bed lag hij te smeren
Zijn kleding, zijn bed zijn lichaam…… zijn gezicht, geheel onder gesmeerd. De muur, had zijn smetteloze witte kleur verloren. Er op was een creatieve verschijning ontstaan in aparte vormen getekend.
In bed lag hij te smeren met ontlasting. Het had hem dwars gezeten en was met zijn hand naar de plek gegaan waar het zo jeukte en waar het plotseling zo warm was
Hij had een beetje naar zijn zijde gedraaid, en was met zijn rechterhand naar beneden gegaan. Hij had zijn incontinentie verband losgemaakt, door er met zijn handen doorheen te gaan, en op zoek naar de plek waar de irritatie vandaan kwam.
Hij wreef zijn handen er doorheen en pakte hetgeen wat irriteerde weg. Pakte het met zijn handen en gooide het naast zijn bed op de grond. Zijn handen zaten over en hij veegde het af. Aan zijn bed, aan zijn kleding, aan de muur. Hij wreef met zijn handen over zijn gezicht, met als gevolg dat zijn gezicht onder de ontlasting zat. In zijn gezicht, op zijn mond en in zijn haar. Het was nog niet er geheel van af. Hij draaide naar de andere zijde en veegde het laatste beetje af aan de muur waar een creatieve verschijning ontstond in aparte vormen getekend.
Zomaar een pakkend voorbeeld, van wat ik regelmatig tegenkom op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Een voorbeeld wat o zo henkenbaar is bij een ieder die met dementerende bewoners werkt.
Hoe mens kan een mens zijn…. hoe mensonterend kan mens zijn als je deze situatie tegenkomt. Een mens die zich geheel heeft onder gesmeerd met ontlasting, zijn bed geheel heeft bevuild en de muur heeft onder gemeerd. Geen incident, maar iets wat ook ik regelmatig tegenkom op mijn afdeling voor dementerende bejaarden. Hoe mensonterend kan je als mens zijn.

Waar is de tijd gebleven dat je als verzorgende nog mens kon zijn als mens in de zorg
Onlangs op een drukke dag… mijn god wanneer was het eens rustig en had je gewoon de tijd voor bewoners, stap ik tussen het vliegen en heksen de woonkamer binnen, en zie een bewoner zitten, die ik nog geen goedenmorgen had gezegd.
“Goedenmorgen mevrouw Jansen”
“Goedenmorgen”
“En hoe is het met U”?
“Slecht… ik ben zo verdrietig……”
Ik kom zo bij u, terwijl ik wist van binnen toen ik dit antwoord aan haar gaf, dat zo niet zo zou zjjn. Zo zou niet over een uur, niet over een paar uur, misschien zelfs niet vandaag zijn.
Van binnen hoopte ik dat ze “het gaat goed” zou zeggen, maar een antwoord van “slecht, ik ben zo verdrietig…” kwam zo vrdomd ongelegen uit, geen tijd… wanneer eigenlijk nog wel..
Ik voel me als ik er aan terugdenk denk zo verdomd klote. Geen tijd (meer) voor een verdrietige bewoner, die juist op dat moment alle aandacht en tijd nodig had, en dat kan ik te vaak niet meer bieden en geven. Soms….soms heb het idee dat je als verzorgende in een zorgfabriek werk, waar alles gaat over tijd efficientie en zorgproductie. Waar is de tijd gebleven dat je als verzorgende nog mens kon zijn als mens in de zorg….. wanneer kan ik weer mens zijn tegenover bijvoorbeeld deze verdrietige bewoner…

Waar is de tijd gebleven dat je als verzorgende nog mens kon zijn als mens in de zorg
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg