Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

mensen

Mooi he, de ouderenzorg. De mensen zijn je zo dankbaar.

by de man in de zorg on March 25, 2009

Mooi he, de ouderenzorg. De mensen zijn je zo dankbaar.
Ik kwam op haar kamer tijdens mijn kijkronde in de nacht en ja; ik rook een best wel onheilspellende doordringende geur. De geur van ontlasting…..
Ik deed de lakens open om haar te gaan verzorgen. Neen, een bewoner onder de ontlasting is niet prettig. Ja; rot is klein uitgedruk; hoewel uitgedrukt hier weer zo gek staat; ja rot en vervelend zoiets voor een bewoner. Zijn dementerend; maar je kan mij niet vertellen dat het reukorgaan bij die oudjes die ik verzorg niet meer werk.

De geur van ontlasting rook ik.
Ik maakte haar wakker gaf aan dat ik zou komen helpen. Zij werd wakker en keek me aan. Ik trok de dekens weg. Bewoner; pyama en beddengoed…. Onder de ontlasting. Mijn hoofd stond ter hoogte van haar borstkast, toen ik de dekens voorzichtig wegtrok. Voor ik het door had stoof een vuist langs mijn hoofd. Bijna…. Bijna raak, maar net mis……
Ik wou har helpen om haar pyama, die ook onder de ontlasting zat, uit te trekken. Ze pakte me beet en begon te knijpen. “U doet me zeer; ik kom u helpen”, gaf ik haar aan. Daar had ze geen boodschap aan. Ze trok mijn arm naar haar mond. Wou bijten; dacht dat mij ging bijten en ja dat lukte niet gelukkig. Neen; alhoewel die oudjes grotendeels een kunstgebit hebben en deze niet inhebben; zit je niet te wachten op een mooie tandafdruk ik je arm. Ik hielp haar en boog wat voorover. Haar linker knie schoot omhoog en raakte mijn zij. Met haar armen en handen begon ze me te knijpen ja; een groot gevloek en gescheld was haar deel. Ze was boos. Boos uit onbegrip en wat al niet meer.
Bij elke handeling die ik deed; om haar uit haar benarde positie te halen; ging het knijpen; schoppen; bijten; knietje geven en slaan van haar kant door. Mijn werk trachtende uit te voeren, de klappen ontwijken en hopen; dat ze mis slaat en ja; mijn gezicht…. Mijn armen onder de blauwe plekken oke, haar nagels tot diep in mijn vlees oke…. Maar alsjeblieft geen klappen in mijn gezicht.
Mijn nacht; regelmatig mijndag en avond op mijn werk. Geweld vanuit een (dementerende) bewoner tegen ons; de zorgverleners. Uit onbegrip en ja….. wat al niet meer. Veelal onbewust, soms ja…… niet elke bewoner is diep dementerend; soms bewust????
Geweld; schoppen; slaan bijen spugen en wat al niet meer. Mijn zorg aan deze bewoners. Ook vannacht; binnenkort op de dag en de avond. Soms is dit gewoon de harde realiteit van je werk. Dat je thuiskomt en de nagels in je vel zitten en de blauwe plekken in je armen staan. Kleding uitgelubbert van het stevig beet houden en trekken aan kleding door een dementerende bewoner; ook vannacht; toen ik haar ging helpen toen ze onder de ontlasting zat.
Geweld, dementerende bewoners en ouderenzorg…….. een onderdeel van je werk; mijn werk op een afdeling met dementerende bewoners. Mooi he, de ouderenzorg. De mensen zijn je zo dankbaar 😉