Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

mensjes

oude zielige mensjes

by de man in de zorg on February 19, 2011

oude zielige mensjes
Ik sprak mijn buurman, mijn oud buurman eigenlijk. Mijn oud buurman, halverwege de tachtig, deed vroeger altijd oude zielige mensjes, zoals hij ze omschreef, helpen in een verpleeghuis in de buurt. Ja, heel vaak in de middag, even naar die oudjes. De zusters helpen, die geen tijd hadden, om mensen naar de bingo te brengen en zo. Ook in de avond was hij regelmatig te vinden in de zorginstelling bij mij in de buurt. Hij vond het wel leuk, maar ook wel heel erg. Mensen, van in de buurt van de tachtig jaar oud helpen, die bijvoorbeeld een beroerte hadden gehad, en daardoor geheel afhankelijk waren geworden. Stumpertjes noemde hij ze ook wel eens. Hij had het er vaak over hoe erg dat hij het vond, maar ook de dankbaarheid die er altijd was voor zijn hulp. De gezelligheid om dat werk te doen, af en toe een middag, af en toe een avond. Ook ging hij wel eens helpen met voeren. Voeren, het eten geven van de bejaarden, ook wel het middageten genoemd. Ze hebben het zo druk, die zusters, en als ik er ben, eten ze (lees niet de zusters, maar de bewoners) alles op, gaf hij wel eens vol trots aan.

Ik sprak mijn buurman, mijn oud buurman eigenlijk. Mijn oud buurman, halverwege de tachtig. Ik was bij hem op bezoek. Op bezoek in een verpleeghuis, waar hij al een poos zit. In een woonkamer met nul komma nul privacy. Ik had ook met hem even rustig naar zijn slaapkamer kunnen gaan, een klein slaapkamertje met nul komma nul privacy, en drie bedden van andere bewoners.
Ik trof hem aan in een volle woonkamer, waar veels te veel bejaarden opeengestapeld zaten. Mijn buurman, altijd keurig gekleed was achteruit gegaan, sinds te tijd dat ik hem had gezien. Had een slap om, zijn kleren waren smerig en hij had een dikke kont. Een dikke kont, gevormd door de luier die er onder zat. Maak een bewoner incontinent, geef hem een dikke luier om, zodat hij in zijn broek kan pissen en dat bespaart je weer vijf minuten. Dan hoef je er tenminste een minder naar de wc te helpen, dacht ik.
Mijn buurman is al lang niet meerde oude. De vrolijkheid is weg. De tijd dat ik bij hem ben, kijkt hij wel naar mij, maar zij ogen zijn anders. Anders…. ja een beetje hol. Wel kijken, maar weinig zien.
Mijn oud buurman die altijd vrijwilligers werk deed, voor die zielige oude mensjes zoals hij ze altijd noemde, woont nu in dezelfde zorginstelling war hij ooit liep…. Hij is niet meer de vrijwilliger, hij is nu client nummer, en aan hem word zorgproductie geleverd.

Na een poosje kwam er een man binnen. Ik stelde me voor.
Hij ook.
Ik ben…. en ik ben hier vrijwilliger.
Dat is mooi en ook leuk om te doen, gaf ik aan.
Ja, dat zeker, gaf de man van eind zestig jaar aan.
Komt u hier vaak?
Ja, wat is vaak. Af en toe, in de middag om bijvoorbeeld te helpen met de bingo en ook wel eens in de avond. Ja, anders vervelen die oudjes zich zo, en voor je het weet worden ze allemaal om zes uur op bed gelegd. Als ik er ben, blijven die oudjes wat langer op. Zijn ze opeens niet meer moe en vervelen zich niet. Dan blijven ze in ieder geval op tot na achten. Ik voel af en toe de ogen van de zusters steken in mij rug….
Mooi dat u dat doet.

De vrijwilliger draaide zich om en liep weg. Ik dacht….. oude mensjes helpen… net als mijn buurman waar ik naast zat ook jaren heeft gedaan. Hij ging naar zijn zielige mensjes om te helpen. Mijn oude buurman is ook een zielig oud mensje geworden….

oude zielige mensjes
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg