Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

mentaliteit

De rotterdamse mentaliteit. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken
Minder is meer, iets wat ik vaak merk op mijn werk. Een niet optimale bezetting hoeft niet altijd te betekenen dat je laat klaar bent. Zo merkte ik ook afgelopen zaterdag waarbij de start niet optimaal was. Niet optimaal; eigenlijk het was gewoon slecht.
Neen sinds april is er wat veranderd op de afdeling kijkende naar dagbezetting. De luxe van veel personeel is definitief voorbij. Nu…. het is zeer krap kijkende naar personeel op de afdeling. Zestien bewoners, drie man personeel. Luxe of niet luxe, ik weet niet exact hoe het elders is, maar op mijn afdeling heb je gewoon je handen vol aan al het werk. Op somatiek was het anders. Anders omdat de onrust wegbleef, maar op pg, mijn afdeling met dementerende bewoners heeft dat groot effect. Even snel een dementerende bewoner wassen werkt niet. Ze hebben allemaal hun eigen gebruikssaanwijzing en specifieke benadering. Doe je het anders dan ben je veelal langer bezig met alle onrust van dien voor de bewoners en afdeling. Een ketting reactie waar je in komt, en dat kan lang voorduren. Soms merk je in de nacht, dat het op de dag druk is geweest, kijkend naar onrustig gedrag van bewoners.

Dus sinds april met drie man op zestien dementerende bewoners, van ja licht dementerend tot diep dementerend. Van bewoners die enorm lief zijn; tot extreem agressieve bewoners. Minder personeel, ik merkte zaterdag de enorme gevolgen. Drie man starten….. althans dat hoopte we, totdat er maar met twee man gestard werd, omdat er een collega niet op kwam dagen. Later is deze wel gekomen, maar twee uur later. Tijd, die twee uur haal je niet meer in, maar ontdanks dat de start met twee was, toch veel gedaan. Zeer veel gedaan. Met een man minder, de schouders eronder. Zeer goed overleggen met elkaar en goed communiceren. Elkaar helpen bij zwaar werk, elkaar de ruimte geven tot het maximale uit je tijd voor zorg te halen.

We zijn sinds april gigantisch achteruit gegaan, stapje bij beetje vanaf januari elke maand minder en minder en minder, en ik hoop dat dit het minimum is waar we op komen te staan, maar je weet nooit. Gelukkig met een maatje wat hetzelfde dacht. Schouders eronder, niet zeiken en kijken hoever we komen…. met minder in de twee uur hetzelfde gedaan hebbende als anders met drie man. Boffen dat je weet dat je in drukke tijden zeer veel aan bepaalde collega’s heb. De rotterdamse mentaliteit. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken en ben berg werk verzetten. Boffen met zo’n collega

De rotterdamse mentaliteit. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

geen tijd; is geen mentaliteit

by de man in de zorg on August 29, 2008

geen tijd; is geen mentaliteit
Gisteren was het weer eens zover. Weer……
Ja; helaas weer; en om eerlijk te zijn word ik er wel eens doodziek van.
Bij “de buren” hebben ze van die gouden regels.
Een ervan is: “geen tijd, is geen mentaliteit”; en hoe vaker ik aan die regel denk; hoe meer ik besef dat dit de waarheid, als wat dan ook is.
Ik baal ervan; en ik vind soms dingen totaal onbegrijpelijk. Er word gerekend op ze. Door mij, collega’s en onze bewoners. En ja…..gisteren gebeurde het weer…..weer. Punt.
Uitzendkrachten; we kunnen niet zonder ze; maar de laatste tijd word ik er wel een beetje doodziek van; (sorry dat ik het zo opschrijf)
Staan ingehuurd; ingepland en ja; wegens een of andre kutsmoes komen ze niet opdagen; als ze al komen. Je loop je dagenlang te blubber in je zorgtoko; om goede zorg te verkopen; om kwaliteit te verkopen aan mensen; ouderen; onze ouderen. Niet aan mensen die er zitten omdat ze het zo leuk vinden; maar omdat die oudjes zo verdomd afhankelijk zijn van onze zorg. Zorg; waar we met zijn allen keihard voor knokken; van hoog tot laag in de verpleeghuizen. We komen altijd; ook ik heb wel eens last van een houten kop of een pijntje hier of daar; maar ook ik sta er altijd. Kom altijd; altijd; omdat ik besef dat mijn komst naar mijn zorgtoko hard nodig is. Niet omdat ik een super witte rakker ben; ook mijn zorg kan altijd beterder; maar omdat mijn handen aan het bed zo enorm hard nodig zijn.
Acht uur per dag; in dienst van een werkgever. Daar ben ik voor ingehuurd; daar word ik voor betaald. Hard werken; of niet hard werken; of mezelf te blubber lopen….; ik ben “in dienst van”. Punt; naja de tweede punt dan.
Gisten was het weer zo ver; en weer kwam er een niet opdagen met een of andere kutsmoes. Weetje; als jij of ik zoiets hebben; kom je naar je zorgtoko; maar het is zo verdomd makkelijk om je gewoon ziek te melden of ja….. gewoon niet te komen. Laat mij en mijn maatjes in de steek; wat al waardeloos is; maar wat veel erger is; veel erger in jn ogen; ze laten mijn bewoners in de steek. Mijn bewoners; onze bewoners. Een ieder weet in de zorg; dat we die handen zo enorm hard nodig hebben; voor menselijkheid; kwaliteit en ja; een stuk goede zorg; en als er weer..ja weer een niet op komt dagen betekend dat je er weer harder tegenaan kan gaan; terwijl je amper, of haast geen, ruimte had voor dat extra’s. Die extra paar broodnodige handen; heb je gewoon hard nodig. Voor iets goeds neer te zetten; waar jij en ik voor staan.

En weer was het zover gisteren; niet bij mij; ik ben ze zo dankbaar dat ik onlangs toen er twee niet op kwamen dagen; dat ik helemaal alleen een avonddienst liep; maar bij mijn maatje van de avond. Weer ging de telefoon, dat weer een uitzendkracht zich had ziekgemeld voor of met een of andere kutsmoes.
De derde man van de avonddienst viel weg; en er bleven er weer twee over; en dat is weer te weinig. Punt; nee derdepunt.
Ik vraag me wel eens af……..
“Geen tijd, is geen mentaliteit” is een van de tien gouden regels bij “de buren”. Zouden zulke regels ook voor uitzendkrachten in de zorg gelden?
tot oneven