Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

met

Dus als je niet te maken heb gehad met mishandeling, geen drugs gebruikt, niet verkracht bent, ben je afwijkend

Minder dan drie luiers en minder dan drie koekje per dag mogen wij besteden aan luiers en koekjes op de afdeling. Veel minder….., door den haag beslist, niet door mijn werkgever. Gelukkig toont mijn werkgever altijd een zeer menselijk gezicht ten aanzien waarvoor deze staat. Goede en menselijke verzorging van ouderen. Bij mij word er geen geld over de balk gegooid, zorg is al zo duur!

Soms vergeet ik dat mijn poepie pas veertien weken oud is. Zo verdomd goed zijn best doet ons babytje het. Veertien weken bij ons, en ja het lijkt of je altijd al bij ons bent geweest. Je eerste lachjes, je eerste utjes, en otjes…. Mijn god wat ben ik trots op je, ons babytje.
Onrust bij ons babytje, eind december en hiervoor naar “de belangrijke instanties” geweest, of instanties die zich zelf veel belangrijker vinden dan het kind.
Buikramp, waarop eind december niks is gedaan door de “de belangrijke instanties”, zelf alles geprobeerd.
Dit half januari weer aangeven…, bij “de belangrijke instanties”, omdat fysio vastgesteld dat de onrust van de buikkramp komt.
Bij de huisarts geweest, een goed werkend middel gekregen, doch soms nog steeds huilen, soms tien uur per dag.
Ook de arts van “de belangrijke instanties” gaf aan na al deze dingen dat het wel eens buikkramp kon zijn.
Zelf gebroken, keihard werken, dagenlang vier uur slaap, thuis druk, op je werk druk. Je zit daar gebroken op een gesprek. Aangeven dat ik slecht slaap door de onrust. Dat de onrust komt van de buikkramp. Dat dit door en fysio, een arts en een arts is vastgesteld.
Je heb het er moeilijk mee, gaf “de belangrijke instantie”aan. Ik na twee uur slaap daar zittende en nachtdienst hebbende, wetende dat ik in de loop van de dag nog twee uur mag slapen. Totaal gebroken, en wetende dat je nog een nacht moet werken, weeeer met te weinig slaap. Gebroken, dat zou een ieder wezen. Gebroken, omdat de baby zoveel huilde van de buikkramp, en dat daardoor slapen onmogelijk is.

De zoveelste instantie word op ons afgestuurd.
En hoe gaat het met de baby?
Zeer goed, het huilen is en stuk minder
Dus het huilen is nog aanwezig?
Ja, een enkel uurtje, maar dat mag bij een babytje, van dertien weken
Dus hij huilt nog steeds?
Ja, maar het gaat goed en we hebben er grip op
Dan wil ik langskomen
Langskomen?
Ja, voor een kennismakingsgesprek
Waarom?
Ik lees dat u er vermoeid uitzag, en ja het leek wel alsof u oververmoeid was
Ik had nacht, zat na twee uur slapen bij jullie, heb een huilde baby, die buikkramp heeft, maar het probleem is opgelost
Dan kom ik langs.
Waarvoor?
Voor uw problemen, dan kan ik u leren hiermee om te gaan
Dus u komt langs, voor een probleem wat er niet meer is, het gaat zeer goed met onsbabytje
Ehhhh…. En uw vragenlijst gaf ons ook reden tot bezoek.

De zeer confronterende vragenlijst
1. Ik verwacht dat ik genoeg steun zal krijgen bij het verzorgen van onze kinderen.
2. Ik zie erg op tegen het grootbrengen van dit kind.
3. In de afgelopen negen maanden heb ik me ongelukkig gevoeld dat ik een kind ging krijgen.
4. Ik voelde me als kind in het algemeen veilig in de nabijheid van (een van) mijn ouders/verzorgers.
5. Ik vind dat het tussen mijn ouders vaak hardhandig aan toe ging toen ik nog een kind was.
6. Ik vind dat ik te vaak geslagen ben door mijn ouders.
7. Terugkijkend op de afgelopen drie jaar ben ik psychisch ernstig van streek geweest.
8. Als ik ruzie heb met mijn partner vallen er wel eens klappen.
9. Ik zou eigenlijk minder alcohol en/of drugs willen gebruiken.
10. In een goede opvoeding moet je een kind geregeld een pak slaag geven.
11. Ik heb voor mijn 16e jaar een nare seksuele ervaring gehad waartoe ik werd gedwongen.
12. Met de ervaring uit vraag 11 heb ik het nu nog moeilijk.
13. Ik voel me door mijn familie goed geaccepteerd.
14. Ik kan zo driftig worden dat ik er op los sla.
15. Ik heb het gevoel dat ik er in de buurt waar ik woon helemaal bij hoor.
16. Ik zou willen dat ik meer mensen in mijn omgeving had waar ik voor wat steun op zou kunnen terugvallen.
17. Het gaat me makkelijk af om te vragen om hulp of raad wanneer ik daar behoefte aan heb.

Geen problemen toch met deze lijst?
Ja, maar toch, hij is wat afwijkend
Dus als je niet te maken heb gehad met mishandeling, geen drugs gebruikt, niet verkracht bent, ben je afwijkend in mooi hoogvliet dacht ik

De zoveelste geld verspillende slecht communicerende zorginstantie stond weer voor de deur. Allemaal denkende dat zij allemaal zo belangrijk zijn, en allemaal goud geld kostend. Aan de deur voor hoe wij om kunnen gaan met huilend gedrag van een babytje, het is beheersbaar, maar niet voor een oplossing te zoeken voor de buikkramp, die er was. Goud geld gaat er in om. En ik me maar afvragen waar er zoveel geld in de zorg word verspilt, als ik nee moet zeggen bij een bewoner die vraagt om een extra koekje…………..

nu zit hij opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten in een verpleeghuis en zit hij langzaam weg te kwijnen
Voor je het weet zit je opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten
Ik woon ongeveer tien jaar in mooi Hoogvliet. En drie huizen verder woonde en oude man. Toen ik kwam wonen daar was hij samen met zijn vrouw en stond hij volop in het leven. Zijn vrouw is een jaar of vijf geleden overleden.
Kinderen heeft hij wel, maar die komen af en toe langs. Ook een broer komt af en toe langs, maar die is ook al goed op leeftijd. Ondanks dat jij aardig wat mensen om zich heen heeft is hij best wel alleen. Directe mantelzorg ontbreekt. Nadat zijn vrouw is overleden is hij steeds meer op zichzelf gegaan, sloot zich af en zag je hem zelden meer.
Hij woont meer dan dertig jaar in het huis waar hij woont. Als ik hier weg ga, dan is het in een lijkauto, ik ga echt niet naar zo’n bejaarden pakhuis, gaf hij vaak aan. Ik blijf hier wonen tot mijn dood

Ik zag hem het laatste jaar zeer sterk achteruit gaan. Hij verwaarloosde zichzelf, en ja het interesseerde hem niet meer zo.
Hoe gaat het met u vroeg ik een jaar geleden
Ik ga hard achteruit
En hoe wil je het gaan doen in de toekomst
Ik…. Ik blijf hier wonen tot mijn dood
Nu kan je nog keuzes maken buurman…..

Hoe gaat het met u vroeg ik een half jaar geleden
Ik ga hard achteruit, ik kan de trap niet meer op, en ik heb hulp van de thuiszorg
En hoe wil je het gaan doen in de toekomst
De toekomst?
Ja, je kan nu al veel dingen niet, kunt u nog boven komen?
Ja gaf hij aan
En als u valt, kunt u direct hulp inroepen
Het werd stil….. erg stil
Wanneer trekt er iemand aan de bel en word uw afwezigheid opgevallen
Ik denk….. ja dat kan wel een dag of twee duren
En al aan de toekomst nagedacht?
Ik blijf hier tot mijn dood, die keuze maak ik zelf
Nu kan je nog keuzes maken buurman. Als je valt, en je breekt wat… kan je niet meer thuiskomen omdat er niemand is om op terug te vallen. Heel zwart wit…… er is een zeer grote kans dat er voor u gekozen gaat worden. Het kan wezen dat er gekozen gaat worden voor een verpleeghuis, dat je je huis gaat verliezen en nooit meer terugkomt.
Voor je het weet zit je opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten.
Ik…. Ik bepaal zelf wat ik doe…

Mijn buurman van drie huizen verder heeft een paar maanden geleden zijn heup gebroken. Werd gevonden na twee dagen. Lag sterk vervuild op de grond en had zichzelf compleet verwaarloost. Hij is naar het ziekenhuis gegaan, en omdat er elke vorm van hulp thuis ontbreekt en er geen mantelzorg was om hem op te vangen is hij opgenomen….. voor tijdelijk in een verpleeghuis. Voor tijdelijk….., maar zijn huis is onlangs leeggehaald….. en staat te koop. Alles waar hij trost op was, is weggedonderd.

Een jaar geleden sprak ik mijn oude buurman, die geen keuze wou maken. Geen keuze wou maken voor gelijkvloers en hulp van een zorginstelling. Dat zijn was werd gedaan, dat er in de recreatiezaal een warme maaltijd was. Dat hij nog kon wonen met zijn eigen spulletjes om zich heen waar hij zo zuinig op was. Die keuze heeft hij niet gemaakt. En nu…. Zit hij opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten in een verpleeghuis en zit hij langzaam weg te kwijnen….