Kwam bij een dementerende bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden
En hoe was het sinterklaasfeest?
Het sinterklaasfeest?
Ja, het sinterklaasfeest, wat jullie hebben gevierd op de afdeling?
Op de afdeling… ja wel heel erg leuk
En de sinterklaas?
Ja de sinterklaas…. wat een knappe vent zeg
Een knappe vent?
Ja een grote man, die er ongelooflijk knap uitzag
Knap?
Ja knap, echt een lekkere vent
En kon u hem?
Neen, hij was wel knap en hij gaf wel aan telkens aan “dag moeder”
Dag moeder?
Ja, dat gaf hij aan, maar ik keek hem aan maar ik ken hem niet
U kent hem niet?
Neen, dat gaf ik ook telkens aan, maar dat bleef hij herhalen, kent u mij niet
Ik kijk in die mooie ogen van sinterklaas, maar ik herkende hem echt niet en hij bleef maar herhalen “dag moeder herkent u me niet”
Wat raar zeg.
Ja en nog iets raars…. Op een gegeven moment kust hij me vol op mijn bek (het woord mond had hier mooier of netter gestaan, maar mevrouw praat soms wat anders)
Op uw bek?
Ja op mijn bek, en dan zeggen herkent u mij niet.
Was het niet uw zoon?
Neen, dat kan niet. Mijn zoon was wel op visite geweest, maar die is net voor de sinterklaasviering weggegaan. Ja normaal blijft hij ook tijdens het sinterklaasfeest, maar nu was hij opeens weg. Ik heb hem niet gezien tijdens het sinterklaasfeest. Ja later, toen de sint weg was kwam hij weer terug.
Een dementerende bewoner gaf aan dat de sinterklaas zo ongelooflijk knap was. Zij herkende in sinterkaas niet haar eigen zoon. Haar zoon was sinterklaas op de afdeling waar zij woont
Tagged as:
bek,
een,
mijn,
op,
plat,
zoen
Vreugde en verdriet liggen soms zeer dicht bij elkaar op mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden
Kwam zeer recent even op mijn werk. Even wat afgeven, omdat mijn kleine is geboren. Je kent dat wel, een berg beschuit met muisjes voor de bewoners. Tweeendertig dementerende bewoners in het totaal, zijn aan het klootzakken geweest met beschuit en musjes wat onder alle gebitten blijft plakken.
Altijd leuk, altijd lekker, en ja gewoon een traditie. Beschuit met muisje hoort bij een geboorte.
Stapte naar binnen op mijn werk, om beschuit met muisjes af te gegeven, ter geboorte van een hele mooie wereldburger. Ik zag in mijn ooghoek een rij met auto’ staan. Geen normale auto’s, maar begrafenis auto’s. Ik liep naar boven en de rij met auto’s reed weg. Ik keek nog eens en opeens een bekend gezicht. Ik zag het gezicht van een familielid, wat al lang bij mij op de afdeling kwam omdat een naaste van deze persoon bij ons woont. Deze man was altijd zeer betrokken. Hij had het vaak over schemerlampjes ophangen en over gaan spelen met de kleine. Mijn kleine. Altijd een blik van herkenbaarheid bij deze persoon en hij was een van de weinige bewoners die mijn naam kon. Met zowel hem als ook de familie had ik een zeer leuke band, een misschien wel meer dan leuke band.
Ik liep naar boven en ik kwam op de afdeling. Een stille afdeling, waarbij je merkt dat er net iets plaats heeft gevonden. De bewoner waar ik het over had was een paar dagen ervoor overleden, en de rouwauto’s waren inderdaad van de overleden bewoner. In de auto’s zaten inderdaad de naaste van de overleden bewoner. Een bewoner die inderdaad was overleden, en waarbij de familie plotseling met zeer veel verdriet en pijn zaten.
Ik kwam de afdeling op met beschuit met muisjes, ter geboorte van mijn kleine jongen en werd gelijk geconfronteerd met het verdriet van het overlijden van een naaste.
Vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar. Mijn vreugde toen ik de afdeling op kwam, het verdriet van de familie bij het verlaten van de afdeling omdat hun naaste zeer recent was overleden op mijn afdeling.
Tagged as:
afdeling,
bejaarden,
bij,
dementerende,
dicht,
elkaar,
en,
kleinschalig,
liggen,
mijn,
op,
soms,
verdriet,
voor,
vreugde,
wonen,
zeer
