Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

muts

een wel erg vreemde muts

by de man in de zorg on November 15, 2010

een wel erg vreemde muts
Hoe ze er aan is gekomen dat weet ik niet, maar opeens had ze hem in haar hand. Ze, lees een van mijn dementerende bewoners die ik verzorg op mijn afdeling van kleinschalig wonen. Een zeer slanke dame met een zeer grote onderbroek. Ze had hem in haar hand en wou hem pertinent niet afgeven. Wel gevraagd, maar dat lukte niet. Wel gevraagd om het te geven, met als enig resultaat dat ze hem nog steviger in haar hand hield en hem met haar linker hand onder haar rechter oksel beet hield.
Oke, een dementerende bewoner met een verdwaalde onderbroek in haar hand, megod niet wetende waar ze die vandaan had getoverd, kan geen kwaad toch?
Daar dachten we met zijn allen zo over, en we hebben haar met haar onderbroek haar gang laten gaan. Met de onderbroek, een schone trouwens, deed ze het sopwerk en stofwerk van haar eigen tafel. Op vragen van familie van medebewoners, wat ze in haar hand had reageerde zij niet. Ze hoorde het aan en lachte tegen de familie. Of ze de vragen begreep, zou ik echt niet weten. De ene keer dring je door bij een dementerende bewoner, een andere keer is ook zij in haar denk en leefwereld.
Op een gegeven moment ging de onderbroek naar haar armen, en wou ze de onderbroek aantrekken als vestje of blouse. Neen dit lukte niet, dan maar om een arm om als armband te gebruiken.
Ze is een poosje doorgegaan, zonder dat het echt kwaad kan (en wat kan en verdwaalde onderbroek voor kwaad eigenlijk denk ik dan maar weer). Na een poosje kom ik toevallig in de woonkamer. De onderbroek werd niet meer als stofdoek gebruikt, niet als armband…. maar hij zat op haar hoofd.
De sprieten van haren door de pijpen van de onderbroek uitstekende. Ik lach en zeg, mijn god wat heb je nauw op je hoofd, wat ziet u er mooi uit 😉 . Ze lacht en kijkt me glazig aan. Ik wijst naar haar hoofd, naar de onderbroek die daar zit. Ze begreep het deels denk ik, want ze wijst naar haar hoofd en dacht waarschijnlijk…. dat daar, dat is mijn muts, en ook daar blijven jullie van af.

een wel erg vreemde muts
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

kut

by de man in de zorg on February 23, 2009

kut
Ik had geluk dacht ik. Ik kon een snel rijdende auto die keihard op me afkwam ontwijken. Ik haalde opgelucht adem, deed een stap voruit en kwam onder de tram die ik niet zag aankomen.

Soms ben je ook maar een mens. Soms zijn dingen in je leven zo heftig en ingrijpend, dat je als mens en persoon zo’n enorme dreun krijg, die je niet in de koude kleren gaan zitten. Ingrijpend, heftig en van zo’n grote invloed op je “mens” zijn dat je weet en besef dat het nooit meer hetzelfde zou en zal zijn. Soms gebeuren er dingen in je leven; die komen als een mokerslag op je af.
Mijn week-end…. ja was kut. Onders kan en wil ik het niet omschrijven. Mijn hoofd loopt over, mijn gedachten dwalen overal heen en de klap zal nog lang doordenderen in mij als persoon. Even geen zin om homorose te krabbelen over zorg en kopzorgen; over de leuke dingen des levens. Mijn hoofd staat er even niet na. Als mens word je weleens keihard op de feiten gedrukt en blijkt alles om je heen niet zo te zijn als je graag hoopt en wens.
Die auto; kon ik ontwijken; die tram waar ik onder kwam was te hard voor mij. Ik heb even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en het belangrijkste is voor mezelf een weg te vinden hoe hier mee om te gaan. Ik hoop dat ik de tijd heb en vind om weer mezelf te worden, maar ik besef heel goed dat alles nooit meer hetzelfde zal en zou zijn.
tot oneven