Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

naambadge

pas nu weet ik waarom we allemaal een naambadge dragen

by de man in de zorg on October 11, 2009

pas nu weet ik waarom we allemaal een naambadge dragen
Neen om eerlijk te zijn; ik heb moeite met namen. Daar heeft mijn werkgever wat op gevonden door een verplichte naam badge die een ieder moet dragen.
Neen; ik kan of ken me best wel voorstellen dat mijn leidinggevende er af en toe best wel heel erg vaak gek van word. Van die dienstlijst.

Terug komende op mijn job hoorde dat een van die gasten van de andere diciplines ons gaat verlaten. Oke; dat komt wel vaker voor; maar ik schrok van een ander bericht. Een goede prettig om mee te werken collega gaat ons ook verlaten. Ja; wat zal ik er van zeggen; zwaar klote. Een aardig mens en heel prettig om mee te werken. Om weke reden dat ze ons gaat verlaten; dat is niet aan mij om daar over te oordelen; laat staan dat ik mijn gedachte daarover op deze weblog neerkrabbel. Maar toch; weer een goede collega die weggaat.
Neen; niet de eerste collega die ons in de afgelopen maanden gaat verlaten; maar ik hoop wel de laatste collega die ons ga verlaten. Tuurlijk; ik kan of ken me wel voorstellen dat mensen van baan veranderen; kansen vergroten reisafstand of wat dan ook; maar toch…. heb je eindelijk mensen om zorg te verlenen dan gaan ze weer weg.
Talloze malen die jaar dat of dit al meegemaakt; mensen komen voor een paar maanden en ja; dan hoor je weer zo’n vervelend bericht. Om eerlijk te zijn; voor je ze een beetje kan of ken; dan gaan ze weer weg.
En dan al die namen; daar ben ik zo slecht in. Met leerlingen gaat het wel aardig; daar loop je dagelijks mee rond te huppelen; maar dan ook nog. Soms heb je aardig wat van die gasten; en dan is het wel netjes dat ze een naambordje op hebben. Dan heb je het niet over dinges maar over die en die. Ook bij een gesprek is zo’n bordje wel handig. Kijk ongemerkt op de badge en je weet een voornaam tegen wie je praat. Wel zo makkelijk toch?

Mijn leidinggevende; word er denk ik wel eens compleet gek van. Eindelijk de bezetting weer netjes; een dienstlijst die altijd; sorry ALTIJD; op tijd is; dank je leindinggevende; en geen sollicitatie gesprekken; met mensen die moeten schijven met welke achtergrond dan ook; wel dan niet nederlands sprekende; hebbende. Eindelijk op de norm; en eindelijk een dienstlijst die niet in een kleurboek veranderd.

Maar toch; die naambordjes; ik vind ze verdomd handig; als mens die slecht in namen is. Neen voor ik sommige nieuwe collega’s kan of ken zijn ze weg; naar de buren of zo; waar het gras niet groener is. Die naambadges; ik kijk ik stiekem naar het naambord als ik mensen spreek. Hoef ik de namen van mensen die er slechts een paar maanden zijn niet uit mijn hoofd te leren ;(