Ik kan beter net zo zijn als al die anderen, die weten en beseffen gelukkig niet meer dat ze zo zijn
Hij is nog relatief goed, kijkend naar de meeste bewoners die ik verzorg op mijn afdeling voor dementerende bewoners. Hij slaat wel regelmatig de plank mis en zit er vaak naast kijkende naar uitspraken, maar is nog niet zo, als de meeste bewoners die ik verzorg. De meeste zijn de dingen al na een zeer korte periode vergeten, hij weet nog erg veel en herinnert dingen best wel lang. Hij is een van de zeer weinigen, zoniet de enige die mijn naam weet. Een van de weinige die weet dat ik een dagje vrij ben geweest. Voor de meeste bewoners ben ik elke keer een nieuwe zuster, bij hem niet. Bij hem ben ik johan.
Toch geeft hij aan dat het minder word. Hij besef dat hij elke keer een stapje terug gaat. Weet minder, vergeet steeds meer en heeft meer en meer het besef dat hij meer aan het vergeten is. Het moeilijke is dat hij te goed is, en dat hij dus duidelijk weet dat het niet goed gaat. Hij kijkt om zich heen en zie de anderen. Hij heeft het er wel eens over. Over die anderen de allemaal in de war zijn, en de vraag of hij ook zo word en hoelang dat dit nog duurt. Het houdt hem bezig, en vaak als ik met hem praat zit hij erover te piekeren.
Lichamelijk gaat het ook steeds minder. Transfers van bed naar rolstoel, naar toilet en meer verlopen steeds moeizamer. Stijfheid en pijn bij het stekken…. Hij beseft ook dat hij zijn urine niet meer op kan houden en in zijn broek plast. Hij vind dit erg, al is dit een klein woord, verschrikkelijk.
Ik sprak hem en hij had het over zijn achteruitgang. Dat hij beseft dat het niet goed met hem gaat. Hij uitte zich over zijn toekomst en de angst net zo te zijn en te worden zoals de anderen. Vooral de sterke achteruitgang van de laatste periode maakt hem bang. Hij weet heel goed dat hij pakweg een half jaar, een paar maanden, een maand geleden veel beter was al nu. Hij piekert en hij beseft, en weet bewust dat het niet goed meer gaat en ooit komt. Hij kijkt naar anderen en ziet zijn toekomst en vind dit vreselijk….
“Ik kan beter zo zijn als al die anderen. Die weten en beseffen niet meer dat ze zo zijn. Ik ben elke dag bewust van mijn geestelijke en lichamelijke achteruitgang en zij… (lees mijn bewoners en zijn medebewoners), die weten en beseffen allang niet meer dat zij zo zijn. Zo zijn…levend als een plantje in een wereld die ze niet meer kennen en herkennen”.
Ik kan beter net zo zijn als al die anderen, die weten en beseffen gelukkig niet meer dat ze zo zijn
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg
