Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

nummers

concentratiekamp nummers en nazi liederen

by de man in de zorg on May 4, 2011

concentratiekamp nummers en nazi liederen
Waarom weten we niets van tehuizen waar dementerende bejaarden opeens in nazi liederen uitbarsten? Dat MOET voorkomen. Maarja, geen directeur die er een persbericht van uitbreng natuurlijk. Dit staat in de varagids geschreven, in een artikel over zwarte soldaten. Zwarte soldaten, lees Nederlanders die vrijwillig voor de Duitsers vochten in de tweede wereldoorlog.

Ik werk nu bijna twintig jaar in de zorg, en de tijd dat ik bewoners verzorg met getatoeeerde armen met nummers is bijna voorbij. In het begin van mijn zorgcarriere kwam ik ze te vaak tegen. Oude mannen en vrouwen, met op hun arm een groep cijfers getatoeeerd. Deze cijfers zijden genoeg. In en concentratiekamp werd in je arm een reeks cijfers getatoeeerd, tenzij je gelijk naar de gaskamers werd gestuurd om vermoord te worden.
De cijfers op de armen, ben ik als ik eerlijk ben, de laatste jaren niet meer tegen gekomen. Deze generatie verdwijnt, hoe raar dat ik dit ook opschrijf.
Wel kom ik regelmatig bewoners tegen, waar tijdens de opname word verteld dat ze een oorlogsverleden hebben. Een oorlogsverleden, een word maar wat genoeg zegt.

Waarom weten we niets van tehuizen waar dementerende bejaarden opeens in nazi liederen uitbarsten? Dat stond er geschreven. Om eerlijk te zijn, ben ik dat in twintig jaar ouderenzorg nog nooit tegengekomen. Gelukkig ben ik dat nog nooit tegengekomen, en om eerlijk te zijn, een somatische bewoner zal dat niet doen. Een dementerende bewoner zal dat ook niet doen denk ik. Dementie kan je zien als een boekenkast, waar telkens boeken wegvallen en als laatste blijven er enkele boeken staan. Vader moeder, de jeugd. Wat ertussen is verdwijnt, en ook de nazi liederen, bij mensen die in de oorlog aan de andere kant stonden of dachten, verdwijnen. Nooit heb ik dat gehoord, en ik denk dat ik dit niet tegenkom. Vergeten zijn deze dingen, als ze er al waren.

Maar hoe dementerend bewoners ook zijn, en dat je zou verwachten dat zij ook gelukkig dingen uit de oorlog vergeten zijn, een ding blijft…… nachtmerries.
Te vaak heb ik bewoners meegemaakt, waarbij vermeld stond “oorlogsverleden”, dat zij midden in de nacht wakker zijn. Roepen, angstig zijn. Dat ze bang zijn om alleen te zijn. Bang in het donker. Bang voor geluiden. Bang voor iemand die Duits praat. Konden zij dit maar vergeten. De bewuste herinneringen zijn verdwenen, de nachtmerries blijven, ook na zestig jaar bij sommige bewoners. Het vreselijke wat hen is aangedaan komt telkens terug in hun dromen. De zichtbare angst…. De meeste van mijn bewoners vergeten veel, de boekenkast raakt leeg, de herinneringen aan de kinderjaren blijft. De oorlog is weg….. voor velen. Konden sommige dementerende bejaarden ook maar de oorlog vergeten in hun nachtmerries. Het ergste is dat dit niet vertegen is. De concentratiekampen, de oorlog en de martelingen, de angst….. word bij sommige dementerende bewoners NOOIT vergeten…

Vandaag vier mei, morgen vijf mei. Natuurlijk sta ook ik vanavond twee minuten stil. Uit respect, voor hen die hun leven gaven.

concentratiekamp nummers en nazi liederen
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg