Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

ongelukken

de meeste ongelukken gebeuren thuis

by de man in de zorg on February 9, 2010

de meeste ongelukken gebeuren thuis
De meeste ongelukken gebeuren thuis; waarom ben ik nooit eens de lul; vraag ik me soms wel eens hardop af? Neen; samen werken betekend voor ons; lees voor mijn kanjer en ik; dat we thuis allebei het huishouden doen. Geen onderscheid tussen wat en hoe. Nauw; dat eigenlijk ook weer niet; strijken doe ik niet en mijn vriendin gaat niet op een ladder staan om de ramen van de bovenverdieping te wassen. Oke; we doen veel samen; om het thuis voor elkaar te boksen.
Ja; bij tijd en wijlen ben ik op mijn vrije dagen gewoon de man des huizes. Klikt best wel nichterig; maar ik kan het niet anders omschrijven. Doe veel thuis; zorg voor de kook en ja ook het huis is vaak voor mij. Tel daarbij de buitenboel eens op en ja je heb als huisman een aardig pakket. Mijn god; ik zou bijna medelijden met mezelf krijgen na dit alles; maar dat hoef niet; ik ga gewoon door.
Neen; je hoort wel eens dat de meeste ongelukken thuis en om het huis gebeuren; en ja; ik begin er onderhand best wel eens de pest in de krijgen waarom ik nooit de lul ben hierin.
Zou om eerlijk te zijn gewoon weleens lekker wezen om…. ja… het elastiek wat zeer gespannen staat even te laten vieren; door een of ander “lullig ongelukje” en ja; vooral even rust te krijgen van mijn werk. Zit hem niet in de zwaarte van mijn werk; daarover hoor je me niet klagen; en het aantal dagen dat ik moet werken; daar hoor je mij ook niet om te klagen; maar de enorme berg late en nachtdiensten per maand beginnen me op te breken. Per maand en gigantisch aantal avond en nachtdiensten en ja; zelden of nooit meer op de dag werken; begint zijn tol te eisen. Ik merk dat mijn vije dagen; meer en meer hangdagen worden en er komt thuis met moeite wat uit mijn handen; al howel het wel allemaal gedaan word door mij.
De massa late en nachtdiensten beginnen me te slopen… en ik ja…. kan ik het zo wel opschrijven… ik vraag me wel eens de laatste tijd af “waarom ben ik nooit eens de lul”? Waarom ben ik altijd op mijn werk. Waarom word ik nooit eens ziek of heb ik nooit een dom ongelukje zoals iedereen dat ik me gewoon eens kan ziekmelden? Ik ben nooit ziek eigenlijk en ja; ondanks thuis veel klootzakken overkomt mij nooit en ongelukje; terwijl het elastiek wat op springen staat maar niet wil breken. De vele late diensten beginnen me te slopen; als zorgverlener. Natuurlijk; je kan erdoor wel netjes verdienen; maar wat heb je eraan als je het niet uit kan geven. Wat heb je eraan als je; het ergste; nooi of amper je vriendin meer ziet…..
De meeste ongelukken gebeuren thuis…. de rek begint eruit te gaan…. morgen het huishouden… er zal wel geen dom ongelukje thuis gebeuren :(