Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

ongelukkige

de gelukkige ongelukkige homo bejaarde

by de man in de zorg on April 5, 2009

de gelukkige ongelukkige homo bejaarde

Het komt goed, voor hen die over dit onderwerp een dik boek lezen waarin dit soort dingen verboden worden! Dat deze dingen worden weggestopt. Dat men liever kiest voor ongelukkig trouwen, kinderen krijgen, je hele leven lang je gevoelens wegstoppen en nooit voor je geaardheid uit heb kunnen komen, ondanks dat je homo bent. Dit omdat een dik boek, waarin je geloof dit voorschrijft en de omgeving jouw je hele leven lang scheef aan zal kijken, wil je uitkomen voor je geaardheid. Het staat niet in “het boek”; je bent het en je kan en mag het niet uiten hoe ongelukkig je ook bent. Maar de buitenwereld, ziet een gelukkig gezin, met kinderen en je bezoek elke zondag trouw de kerk. Nu en ook als je oud bent.

Je zit in een verpleeghuis, of verzorgingshuis en je kijk om je heen. Niemand van jouw generatie is zo, homo, of in het uiterste geval een enkeling, maar die zal er niet voor uit komen. Homo bejaarden bestaan niet in de zorg. Misschien, misschien; een enkeling. Ik heb een jaar of tien geleden een bejaarde man verzorgd. Hij was homo en zijn vriend kwam op visite. Heel het huis ging het door. Hij werd aangekeken door mede bewoners. Hij was in de eerste plaats homo….. en daarna een man met een beroerte waarvan zijn vriend waarmee hij lang een relatie had, regelmatig langskwam. Als ze alleen op een kamer zaten met de deur dicht, barste het van de vooroordelen en uitspraken. Gebeurd dit ook als een man en een vrouw die jarenlang getrouwd zijn, met de deur dicht, voor enige privacy, in een omgeving waar vrijwel geen privacy is, met elkaar op een kamer zitten? Ze gingen idioot goed met elkaar om, en terugkijkend…… het ware hele lieven mensen.
Hij was goed op leeftijd, begin zeventig, en zijn vriend eind zestig. Hij durfde ervoor uit te komen, hij was zo. 1 Homo bejaarde, met zijn vriend, in ja voor mij zeventien jaar werken inde zorg die er voor uit kwam dat hij zo was. Ook de afgelopen jaren wel iemand verzorgd die homo was. Een “stiekeme bejaarde homo”. Een hele aardige man, waarvan ik wist dat hij zo was, maar naar buiten sprak hij altijd over zijn goede vriend, maar ik wist beter. Het was zijn vriend waarmee hij jarenlang; zijn leven lang een relatie had gehad; en mee had samengewoond. Een enkeling wist het., maar naar buiten…… maar nu zelfs in het verpleeghuis niet voor uit durven komend naar medebewoners dat hij zo was en is.

Kijken naar mijn afdeling. Mijn kleinschalig woonproject met dementerende bejaarden. Mensen zoeken elkaar op, zoeken handen van elkaar, op zoek naar veiligheid. Zoeken elkaar op, op zoek naar een maatje, in een wereld die ze zelf niet meer begrijpen. Mocht ik ooit in mijn project een homo tegenkomen… ooit….. dan komt het goed. Dan komt het goed, voor de mensen die in die boeken lezen, waarin homo zijn en er voor uit kunnen, durven en mogen komen, word beschreven als een ziekte. Het komt goed voor hen die geloven dat je als homo je gevoelens weg moet stoppen, dat je je leven lang gelukkig getrouwd, met kinderen en geloof ,ongelukkig bent. Het komt goed, want ook als ik hem verzorg, zal een dementerende homo man een hand opzoeken……. van een vrouw. En zal hij als stiekeme homo, met die hand van die vrouw, gelukkig wezen.
Wel verpleeghuis je ook werk; hoezeer je dit zere been artikel ook afkraak; lees het volgende artikel eens, want homo zijn is geen ziekte.
Oke, voordat jullie vooroordelen, ben zelf geen homo, ik heb al jarenlang een goede relatie met mijn vriendin, heb ook geen homo gevoelens of wat dan ook, maar ik wil op deze goed bezochte weblog aandacht besteden over de oudere stiekeme homo’s. En voor dit huis; verzorgingscentrum d’ Oude Raai; grote klasse!
het artikel
tot oneven

het artikel
tot oneven