Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

reis

Dat een dementerende bewoner op reis zo anders kan zijn, dan in mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden
Onlangs is een collega van mij als begeleider meegeweest met een bewoner en zijn familie naar de oude woonplaats van deze bewoner. De man heeft dar zijn leve lang gewoond,en hij is later verhuist naar mooi Hoogvliet. De reis zou lang duren. Twee uur heen, daar blijven, dan twee uur weer terug naar mooi Hoogvliet
De bewoner die begeleid werd is dementerend en woont op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden.
In de bus begon het al. Dementerende bewonder wist werkelijk alles te vertellen waar hij was, wat de afslagen waren en hoe er gereden moest worden vanaf ongeveer Rotterdam naar zijn oude huis. Hij herkende dingen, benoemde dingen en wist veel te vertellen. Zeer, zeer veel. Normaal een stille teruggetrokken bewoner, levende in zijn eigen leefwereld en denkwereld en die veranderde in een pratende bewoner de veel wist. Ongelooflijk veel wist en duidelijk kon benoemen en aangeven waar hij nu was. Dit is deze afslag bij…. En hij gaf aan dat de volgende afslag die en die was……

Normaal gaat het eten zeer moeizaam, en deze bewoner vat geregeld in slaap tijdens het eten. Hapje….. voor….. hapje…… een…… beetje ….. eten…. Heel……. Heel……. Langzaam….. en ……. Moeizaam…..
Op de terugweg is deze bewoner met zijn familie en mijn collega die begeleide gestopt bij een van der valk restaurant, langs de snelweg. Daar aangekomen heeft de bewoner zeer makkelijk een bord patat op. Geen gemor, niet in slaap vallen tussendoor…. Normaal. Toen de bewoner zijn bord op had gaf hij aan…. Dat is lang geleden, ik wil nog een bord. Een tweede bord met patat ging er zonder problemen in.

Aangekomen thuis gaf mijn collega dit aan. Ik kan de bewoner en ik weet hoe hij is. Ik geloofde haar niet. Dat iemand zo ongelooflijk anders kan zijn tijdens zo’n lange trip. Dat een trip zo goed is gegaan, terwijl er zo tegen op is gekeken. Dat iemand die dementerend is,zo anders kan zijn…. Dan in zijn huidige thuis. Mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden.

reis door de tijd

by de man in de zorg on June 17, 2008

reis door de tijd
Zat gistermiddag met een bewoner in een boek te kijken. Een boek wat in diverse instellingen waar men dementerende bewoners verzorgd en verpleegd word gebruikt. Het heet “reis door de tijd”. Veel informatie van en over de bewoner; met namen; data en ja; veel foto’s. Mits goed bijgewerkt kom je zo veel over bewoners te weten. Te weten; van bewoners; dementerend; en ja in een eigen wereld levende.
Dit boek; een waanzinnig mooi aanknopingspunt om te vragen… namen; voornamen; wat vader deed; wat ze vroeger deden; kinderen; trouwen en meer.

Zo ook bij de bewoner die ik sprak.
Ja; slechts fracties kon hij zich nog herinneren; ja veel; idioot veel was hij vergeten. Data’s van trouwen; geboren zijn; echtgenoot en ja; de kinderen….wist hij ook niet meer. Ik bladerde door het boek….
Een datum van het geboren zijn. Een naam die hij zich vaag herinnerde; misschien zijn naam. Een trouwfoto uit 1944; in de oorlog…..; zijn trouwfoto. Wie was dat ook al weer zie ik hem denken.
Zijn kinderen…..neen dat wist hij niet meer; namen zoon of dochters; een groot vraagteken. Vier kinderen had hij; komen regelmatig langs; maar de namen…neen vergeten.
Ik zie foto’s van een mooie vakantie; een gezin; man vrouw en vier kinderen…. Zie hem kijken…. wie zijn dat denkt hij bijna hardop. Foto’s van ja; een trotse opa; met kleinkinderen op zijn schoot; 1990. Een vijftig jarig huwelijk; met een man bere trots. 1996; stond op de foto; pa en ma 50 jaar getrouwd.
12 Jaar verder; pa is dementerend; weet de namen niet meer; van zijn vrouw die inmiddels is overleden; van kinderen en ja…. eigenlijk bijna niets meer……
Ik zie een naam voor in het boek; nadat ik met hem lang door het boek; reis door de tijd; had gebladerd en geprobeerd had enig herinnering bij hem boven te krijgen; nog steeds bijna zonder succes of blik van herkenning.
Kees; geboren in 1908 in amsterdam…. Is dat Uw naam vroeg ik?
Ja Kees; dat is mijn naam denk ik…….
Dementie; net een boekenkast; waarvan tekens boeken uitvallen en slechts in een ver stadium alleen de oudste boeken blijven staan. De oudste herineringen; zoals hun eigen voornaam.
De bewoner die ik sprak had ongelooflijk weing boeken meer staan in zijn boekenkast; maar de naam; Kees……daar was wat mee zag ik hem bijna hardop denken
tot oneven