Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

sodemieter

ach sodemieter toch op; jij vervelende vent

by de man in de zorg on November 5, 2008

ach sodemieter toch op; jij vervelende vent
Ja; en op opeens ging het knopje om; bij hem; gisteravond in mijn late dienst…
Ja; je weet megod niet wat er in die bolletjes omgaat van die oudjes de ik verzorg. Het ene moment is er niets aan de hand; en vijf minuten later gaat het knopje om en ja…dan heb je een probleempje; zo ook gisteren avond toen ik late dienst had.
Een woonkamer met twee bewoners. Loop aan het einde van mijn dienst nog wat te klootzakkn in de woonkamers. Aan de veeg en aan de dwijl; ach je ken dat wel. Normal mijn werk doen en ja het was gewoon met die mannelijke bewoner.
Stap vijf minuten binnen en wil wat van tafel pakken om een stoel recht te zetten.
“He wat doe jij”; hoorde ik hem zeggen.
“Even de stoelen netjes zetten; anders gebeuren er ongelukken”
“Dat wil ik niet”; gaf hij met een harde stem aan
“Even hoor anders vallen daarlijk mensen”.
“Dat mag niet doen; dat mag jij niet doen in MIJN HUIS”.
“Oh, je ken mij toch wel; ik ben Johan; ik werk hier”
“Ik ken jouw niet”
hij staat op “sodemieter op; jij vervelende vent ga uit mijn huis”
Hij loopt naar een gedekte tafel en wil een bord pakken.
“Komop rustig; je ken me toch wel?”
Neen; ik ben niet rustig; ga uit mijn huis, ik ken jij niet.

Even weg gegaan
Na een minuut of vijf even teruggegaan; want de stoelen moetsen toch even rechtgezet worden; in verband met valgevaar van de andere mede bewoners.

“Kom; ga even met me mee; dan kunnen we even praten”; gaf ik hem aan
“Dat wil ik niet”

“Koffie”?
“Ja lekker”
“kom dan gaan het daar even halen; ik wijs richting de gang”
“Ja koffie lust ik wel”
Ik neem de mannelijke boze bewoner makkelijk mee naar een tafeltje en breng hem wat verder op de gang; pak een kopje koffie
en geef het hem.
Ik loop vervolgens even weg; om hem te laten bedaren

Na nog een minuut of vijf ga ik naa hem toe.
Ik laat hem hem zijn verhaal doen en hoor het aan.
“Oke; ik begrijp het; kom dan gaan we terug; even nog tv kijken”; geef ik hem aan.
Ik sla niet rechtsaf; naar de woonkamer waar hij bos over was; maar linksaf en breng haar naar een woonkamer met rommel; maar zonder stoelen waarover mensen kunnen vallen; en waar hij zo boos over was dat ik daar aan het rommel ruimen was.
Bij de tv gezet; met de koffie.
“Weetje; ik zal je niet meer lastig vallen in je woonkamer; en ja; laat de rommel maar staan”
“Ja; laat de rommel maar staan in MIJN WOONKAMER”
Ik loop teug naar de woonkamer waar hij zo boos over was; ZIJN WOONKMER; en ruim de rommel op 😉
tot oneven