soms

Soms zijn de problemen bij de zorg makkelijker en simpeler op te lossen dan je denkt.
Een bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden wil en wou niet uit bed komen. We weken bij ons met het principe als benadering van “zo thuis mogelijk”
Het werd al laat en ja…. zo thuis mogelijk betekend voor mij persoonlijk elke dag vroeg uit bed komen. Zo thuis mogelijk betekend voor de buurt waar ik thuis woon uitslapen en elke dag gewoon van een uitkering trekken er alles aan doen om niet te gaan werken, en af en toe kijken naar die gekken die voor jouw uitkering staan te werken. En vooral klagen dat ze het zo slecht hebben…
Maar vroeg of laat uit bed komen, bij zo thuis mogelijk op mijn project voor dementerende bejaarden heeft ook zijn grenzen denk ik. Denk ik en vind ik. Een dementerende bejaarde wil soms de gehele dag op bed leggen, morgen weer en overmorgen weer en nimmer gewassen worden.
Hoe ver ga je met zo thuis mogelijk dan…. Waneer betekend zo thuis mogelijk het hebben van regeltjes, want thuis heb ik ook mijn ongeschreven regels..
Dus ja, hij wou niet ut bed en diverse collega’s waren al bij hem geweest. Hij was niet te overtuigen om uit bed te komen en ja…. Hij wou gewoon niet uit bed. Nu niet over een uur niet vandaag niet, morgen niet….. wanneer wel eigenlijk?
Ook de stemming van de bewoner steeg. Hij wou immers ook niet verschoond worden. Bij het benaderen om te verschonen werd hij merkbaar en zichtbaar agressiever.
Veel is er geprobeerd weinig was er gelukt en ondanks alles was er geen zichtbaar resultaat.

Tot op een geven moment……
Wilt u uit bed komen?
Hij gaf duidelijk neen aan
U bent toch een man?
Hij knikte
Een sterke man….?
Hij knikte
Er zijn alleen maar vrouwen op de afdeling dat weet u?
Hij knikte
Het is bijna kerst en er staat nog geen kerstboom in de huiskamer
Hij keek me aan
Ik zoek een sterke man om een kerstboom om te gaan hakken in het bos en neer te zetten in de huiskamer. Kunt u mij helpen daarbij, want dat kunnen die vrouwen niet…..?
Hij glimlachte, hielp mee met de zorg en kwam zonder moeite uit bed.
Soms… soms zijn de problemen bij de zorg makkelijker en simpeler op te lossen dan je denkt.

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS

Vreugde en verdriet liggen soms zeer dicht bij elkaar op mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden
Kwam zeer recent even op mijn werk. Even wat afgeven, omdat mijn kleine is geboren. Je kent dat wel, een berg beschuit met muisjes voor de bewoners. Tweeendertig dementerende bewoners in het totaal, zijn aan het klootzakken geweest met beschuit en musjes wat onder alle gebitten blijft plakken.
Altijd leuk, altijd lekker, en ja gewoon een traditie. Beschuit met muisje hoort bij een geboorte.
Stapte naar binnen op mijn werk, om beschuit met muisjes af te gegeven, ter geboorte van een hele mooie wereldburger. Ik zag in mijn ooghoek een rij met auto’ staan. Geen normale auto’s, maar begrafenis auto’s. Ik liep naar boven en de rij met auto’s reed weg. Ik keek nog eens en opeens een bekend gezicht. Ik zag het gezicht van een familielid, wat al lang bij mij op de afdeling kwam omdat een naaste van deze persoon bij ons woont. Deze man was altijd zeer betrokken. Hij had het vaak over schemerlampjes ophangen en over gaan spelen met de kleine. Mijn kleine. Altijd een blik van herkenbaarheid bij deze persoon en hij was een van de weinige bewoners die mijn naam kon. Met zowel hem als ook de familie had ik een zeer leuke band, een misschien wel meer dan leuke band.
Ik liep naar boven en ik kwam op de afdeling. Een stille afdeling, waarbij je merkt dat er net iets plaats heeft gevonden. De bewoner waar ik het over had was een paar dagen ervoor overleden, en de rouwauto’s waren inderdaad van de overleden bewoner. In de auto’s zaten inderdaad de naaste van de overleden bewoner. Een bewoner die inderdaad was overleden, en waarbij de familie plotseling met zeer veel verdriet en pijn zaten.
Ik kwam de afdeling op met beschuit met muisjes, ter geboorte van mijn kleine jongen en werd gelijk geconfronteerd met het verdriet van het overlijden van een naaste.
Vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar. Mijn vreugde toen ik de afdeling op kwam, het verdriet van de familie bij het verlaten van de afdeling omdat hun naaste zeer recent was overleden op mijn afdeling.

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS