Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

steeds

Het is nog steeds oorlog in haar hoofd

by de man in de zorg on July 19, 2010

Het is nog steeds oorlog in haar hoofd
Het is elke dag voor een bewoner oorlog op mijn afdeling. Een bewoner, lees een vrouwelijke bewoner, wonende op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Een bewoner, lees een vrouwelijke bewoner, Een bewoner…. Jood en de oorlog in Nederland nog bewust meegemaakt hebbende.
Haar vader….. vermoord
Haar broer….. vermoord
Haar familie vermoord…..
Zij….. niet vermoord, en ze heeft de oorlog overleefd. Niet doodgeslagen, niet vergast…. niet in een concentratiekamp gezeten. Haar Joodse familie…. vergast, concentratiekampen…. doodgeslagen.

Zij….. zij heeft het overleefd. Zij is nu oud, dementerend en wonend op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Ze is bang vaak, zoniet altijd. Ze praat over de oorlog, alsof die nu plaats vind. Dat het nu oorlog is. Dat ze nu kan worden opgepakt, meegenomen…. omdat ze Joods is. De oorlog, de angst, de nachtmerries, het verleden naar het heden brengen en alles weer meemaken. De oorlog is in haar. Haar gedrag wordt bepaald door de oorlog, zij praat alleen maar over de oorlog. Ze is jood, niet doodgelagen, afgevoerd en niet vergast. De angst, haar angst…. vreselijke angst.
Kippevel als ik haar zie. Kippevel als ze weer verteld over de oorlog. De oorlog die voor haar niet het veleden is, maar het heden. Alles beleeft ze opnieuw, elke dag, vandaag morgen en overmorgen…. Kippevel; weer als ze verteld wat er met haar familie is gebeurd….. Ze heeft als Jood de oorlog overleefd. Niet vergast, doodgeslagen of in een concentratiekamp hebben gezeten…., haar familie…. wel.

Ze heeft de oorlog overleefd en is nu dementerend. De oorlog, beleeft ze elke dag opnieuw. Het is nog steeds oorlog in haar hoofd, ze is vaak bang…… erg bang…. want ze kan worden opgepakt. Worden afgevoerd. Worden vergast, net zoals velen in haar omgeving. De oorlog, haar oorlog… beleeft ze elke dag opnieuw. Vreselijk!

Het is nog steeds oorlog in haar hoofd
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

handig die mobieltjes; ze worden ook steeds kleinder

by de man in de zorg on January 5, 2010

handig die mobieltjes; ze worden ook steeds kleiner
gisteren dag; vriendin vrij
Ja; handig die mobieltjes op mijn werk; ja dat zeker. In het begin vond ik het maar onzin; we konden al honderd jaar zonder immers; maar om eerlijk te zijn; het is wel verdomd handig. Vroeger als de telefoon ging op je afdeling op mijn werk; dan moest je rennen naar de telefoon; maar nu met die mobieltjes komen ze gelijk bij je binnen; althans de telefoontjes. Ja; alleen al daarvoor ideaal. Ook als je ergens mee vastloopt en direct hulp nodig heb van een collega werkt het goed. Een belletje en je heb je maatje gelijk aan de telefoon voor de hulp.
Ook voor even “kort te sluiten” op de afdeling; wie is waar en wie gaat wat doen en wat moet er nog….. super. Super dat zeker en ik zou niet anders meer willen eigenlijk.

Die mobieltjes; zo handig en ja ze worden ook steeds kleiner. Nog even ja…. kunnen ze nog kleiner worden? Kan ze overal insteken en ja; je merk haast niet mee dar je hem draag. Zo handig……. dat je ook zo snel kan vergeten om ze op te bergen op de daarvoor bestemde plaats op je werk; als je wegga naar huis. Neen; als we weggaan moeten we ze in een of andere oplader doen.
Ja; en dan heb je altijd van die sukkels die dat niet doen. Die zeggen gedag en gaan naar huis. Openen de deur thuis en zetten een bakje koffie. Pakken nog even de peuken uit de jas…… en merken dan dat je peuken nog op je werk liggen en ja….. de telefoon van je werk in je zak zit en je ja…. verplicht terug moet en gaat naar je werk om die verdomd makkelijke kleine onmisbare mobiel op je werk in te leveren en op de oplader te zetten. Voortaan maar als ik naar huis ga; even goed mijn zakken navoelen of er nog een mobiletje van mijn werk inzit. Hoef ik niet meer terug naar mijn job; als ik hem weer….. sorry die ezel en die steen gaat voor mij allang niet meer op; vergeten ben om hem in te leveren aan het einde van mijn
werkdag 😉
tot oneven