Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

teringzooi

een ongelooflijk gezellige teringzooi

by de man in de zorg on March 11, 2009

een ongelooflijk gezellige teringzooi
Wat een ongelooflijk gezellige teringzooi….. oh neen; wat een rommeltje zal ze gedacht hebben mijn opperhoofd, toen zij gisteren rond etenstijd de woonkamer binnenstapte.
Een rommeltje; ja dat kan ik niet ontkennen in de woonkamer. Ja; en om eerlijk te zijn zag de woonkamer “er niet optimaal uit” om het zo maar neer te zetten.
De boel een beetje op zijn kop gezet om de bewoners met zijn allen te laten eten. Brood. Brood? Ja; brood; ondanks dat als je aan zo thuis mogelijk denkt en je thuis warm in de avond eet. Nog niet bij ons…. word hard aan gewerkt door velen; zal ik dan maar opkrabbelen 😉 .
Neen brood; en ja met zijn allen aan tafel. Niet echt een rommel op tafel; maar alles wat buiten de tafel was, was niet echt netjes. Neen; er alles aan gedaan om het zo thuis mogelijk te laten lijken en blijken. Thuis een ik niet in de woonkamer; mijn vriendin in de slaapkamer en de kat van de buren; als hij weer eens naar binnen geglipt is; onder de bank.
Neen, met zijn allen aan tafel en ja; ook de tafel zag er niet echt netjes uit.
Mijn zorgtoko; geen vijfsterren hotel; maar gewoon een huiselijke omgeving voor die dementerende oudjes. En thuis; in huize ziekenverzorgende; mag het een rommeltje wezen; ook aan tafel.

Weetje; ik vind bepaalde dingen zo belangrijk voor mijn bewoners. Gezellig bij elkaar met eten; en ja; niet alles overnemen van die oudjes. Liever dat ze een half uur over een boterham doen en ja; de jam aan de stoel smeren tijdens het beleggen van de boterham; dan dat ik het “even overneem”. Natuurlijk; voor mij is dat gemakkelijker; ben sneller klaar en ja bespaar me een hoop moeite. Weetje; en daar heb ik eigelijk totaal geen zin in. Ik kom niet voor het makkelijke naar mijn zorgtoko. Neen; ik kom enkel en alleen voor een ding naar mijn werk…. mijn bewoners mens te laten blijven en zijn. Niet kwakkeloos alles overnemen en alles beslissen. Liever; ook met eten; die mensen lekker zelf aan laten klootzakken; maar dat ze het wel kunnen en doen. Het is allemaal zo makkelijk voor mij; en ik kan het mezelf zo makkelijk maken; maar dat wil ik niet. Neen laat de oudjes maar gaan en ik ren er wel omheen als een regelnicht, en help ondertussen bewoners die ook aan tafel zitten; maar die geholpen moeten worden met eten.
Gezamenlijk eten; huiselijkheid en ja; het gevoel van eigenwaarde en toch het zelf, ondanks soms enorme beperkingen, zelf dingen kunnen doen van dingen is zo belangrijk.
Wat een ongelooflijk gezellige teringzooi; neen wat een rommeltje; zal mijn leidinggevende gisteravond gedacht hebben toen ze even de woonkamer binnenstapte. Huislijkheid; niet zo erg en zo’n rommel als bij mij. Zeker niet zoals bij haar; denk ik; neen weet ik wel zeker eigenlijk; maar wel knus en gezellig. En die bende rond de tafel en de jam en de boterhammen die ik tussen de rolstoelen s’avonds af moet peuteren…. ach…. “bedrijfsongelukje van een dementerende zelf etende bewoner”, die het misschien wel leuk en gezellig aan tafel heeft gehad. Neen; voor mij maakt het niet uit. Als die oudjes die ik verzorg genieten en in hun waarde als mens kunnen blijven; maar daardoor er misschien een rommeltje van maken, dat kan mij dat als witte rakker niet echt uitmaken. Als hun genieten; ja dan geniet ik ook toch?
tot oneven