Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

terug

De golfbeweging in de zorg vanuit Den Haag is terug. Nu nog kanjers zoals Aukje en Lilian terug…
Onlangs weer eens pannenkoeken gebakken, op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Pannenkoeken gebakken, net zoals vroeger. Vroeger, toe we hier kwamen, en met zijn allen super gemotiveerd waren om kleinschalig wonen neer te zetten. Fantastische mensen, fantastisch team, meer dan fantastische plannen. Een zeer grote stap voorwaarts neergezet hebbende naar kleinschalig wonen, wel liepen voorop mee met de zorgvernieuwing die vooral draaide op kleinschaligheid. Elke dag vooruit. Elke dag vooruit naar beter en meer kwaliteit van leven voor onze bewoners. Zo thuis mogelijk, met kanjers zoals Lilian en ja….. ik mis je nog steeds Aukje…… Waanzinnige mensen die je nodig heb om er hier wat moois van te maken. Veel geld is er ingestoken, veel cursussen en ja het leek niet op te kunnen. Geld en geld en nog eens geld. Elke avond leuke dingen doen, een zeer hoge mate van alles kan en wat niet kan gaan we met zijn allen mogelijk maken. Ja een waanzinnig mooie tijd. In de avond pannenkoeken bakken met Toos……
Opeens is de omslag gekomen. Geld was er niet meer en alles werd stilgezet. De geldkraan ging dicht. Alles wat in een zeer lange periode is opgebouwd is compleet gesloopt, door dikbetaalde mensen in den haag , met totaal geen zorgachtergrond en besef van menselijkheid. Geen geld, veel minder activiteiten, kanjers eruit…… een hele hele grote streep oor onze idealen, waar me met zijn allen voor stonden.
De golf beweging in de zorg is terug, na het opbouwen, is het afbreken geweest en nu…. Nu beseft men opeens dat we in mijn locatie veel meer aan kleinschalig wonen gaan doen. Alles wat oud is word met projectgroepen uitgedacht en opnieuw uitgevonden. Mooie plannen zijn er weer, en er is een berg personeel aangenomen….. we gaan weer kleinschalig wonen invoeren, en ook het woord koken gaat weer vallen….we gaan weer opbouwen…… .
De golfbeweging in de zorg vanuit Den Haag is terug. Nu nog kanjers zoals Aukje en Lilian terug…

Sla nooit terug

by de man in de zorg on February 25, 2011

Sla nooit terug
Een van de eerste dingen die ik meestal aankaart als ik een leerling of stagiaire meeneem, die nieuw is, is geweld op mijn afdeling. Geweld, ik heb er ook mee te maken op mijn werk.
Dit vaak na een korte uitleg van de afdeling en de categorie bewoners die wij op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden verzorgen.
Ik geef meestal aan dat dit voor kan komen, ook bij nieuwe collega’s. Iedereen op mijn afdeling heeft er wel eens mee te maken. Slaan, schoppen, bijten en krabben tegen ons als zorgverleners. Jij denkt, en ik antwoord vast. Ja, ook ik, heb er mee te maken….

Ik geef aan dat het zit in de aard van de bewoners en dat zij in de meeste gevallen dit niet bewust gericht doen tegen de zorgverlener. Niet gericht tegen de zorgverlener, maar uit angst of onbegrip tegen hetgeen wat gaat komen. Geweld kan voorkomen uit angst. Geweld kan voortkomen uit onbegrip, want je wet bij sommige bewoners niet wat er speelt in hun hoofd. Een hele lieve bewoner, kan van het een op andere moment anders zijn, en opeens uithalen naar je gezicht of waar dan ook. Niets voorafgaand, hieraan….
De ene keer wil iemand je een zoen geven, je word wat dichterbij getrokken en dan uit het niets komt er een vlakke hand richting je gezicht.

Ik vertel dat het niet doelgericht is, aan mijn leerlingen en stagiaires. We werken op een afdeling met dementerende bejaarden, en zou dit voorkomen op een somatische afdeling dan is het een geheel ander verhaal. Een somatische bewoner, daar moet je in de meest gevallen van uit gaan, dat zij weten wat zij doen en hun daden bewust doen. Bij mijn dementerende bewoners is dit (in de meeste gevallen) niet zo.
De verzorger kan in hun ogen een wild vreemde man of vrouw wezen, die hun plots uitkleed en de bewoner kan er totaal niets van begrijpen dat uitkleden bij wassen hoort. Of dat jij de jap of de mof bent, en ze denken dat ze worden uitgekleed… in elkaar worden geslapen…. en verkracht.

Een van de eerste dingen die ik meestal aankaart als ik een leerling of stagiaire meeneem, die nieuw is, is geweld op mijn afdeling. Dat ze er mee te maken krijgen. Is het niet vandaag dan is het morgen, volgende week of over een maand. Dat ze net als ik en mijn collega’s klappen gaan krijgen, dat staat vast. Ik heb het tegen nieuwe collega’s, leerlingen en stagiaires ook over de specifieke benaderingswijzen, die dit geweld (deels) kan voorkomen, maar wat ik er altijd zeer nadrukkelijk bij vertel…. als je word geslagen, het is een intiutie….. maar sla nooit terug!

Sla nooit terug
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg