terug

Terug naar de gevangenis
“Ik ben weer terug naar de gevangenis”; gaf een dementerende man aan die terug kwam van en middagje uit naar zijn familie. Ja; een zeer heftige uitspraak van deze mannelijke dementerende relatief goede bewoner wonend op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden; toen hij door zijn familie naar huis werd gebracht en de afdeling opkwam.
De gevangenis; zijn gevangenis; in zijn ogen. Voor ons en zijn familie een veilige gesloten afdeling; waar hij woont als dementerende man. Een gesloten afdeling; waar alles is gericht op zijn veiligheid; omdat als hij alleen buiten zou wezen er de groots mogelijke ongelukken zouden kunnen gebeuren. Kunnen gebeuren; of ja; vrijwel zeker zouden gebeuren; omdat hij zelf niet in staat is veilig buiten of zelfstandig te zijn. Dat er dingen met hem zouden gebeuren met hem; omdat hij geestelijk soms zo in de war is; dat het wel moet. Moet omdat familie en mantelzorg het niet meer aankonden; dat hulp van buiten het niet meer aankonden en dat er besloten is hem van huis “te verhuizen”; naar een kleinschalig woonproject in mooi Hoogvliet. Waar wij als witte rakker zorgen voor zijn veiligheid; opdat hem niets kan gebeuren. Wij proberen hem zo menselijk mogelijk verzorgen; met hem volledig in zijn waarde latend; als mens en persoon.
Mijn werk; ons werk; op deze ja…… gesloten afdeling. Mijn afdeling…….. hoe mooi ook; “zijn gevangenis” Dit in zijn ogen en vandaar ook deze heftige uitspraak toen hij terugkwam van een gezellige middag thuis op mijn afdeling……. in vrijheid.
Zijn afdeling; zijn thuis; zijn eigen huis; gesloten; altijd de buitendeuren op slot. Hoe vraag gestuurd je ook werkt; grotendeels met te veel regeltjes van tijd. Ehhhhh, in je werk vraaggestuurd; maar hoe ver kan je soms meegaan. Dementerende bewoners; van licht dementerend tot zwaar dementerend. Bewoners die soms alles omdraaien en alle besef van tijd verloren hebben. Hoe vraaggestuurd je ook werk; het gaat om hoe als dementerende bewoner te functioneren in een zo normaal huiselijke leef en woonomgeving.

Mijn afdeling; zijn gevangenis. Het niet naar buiten kunnen wanneer je wilt; het afhankelijk zijn van buiten; van naasten en familie. Zijn gevangenis; een grote slaapkamer; met alles erbij en er op en eraan; niets meer; niets minder; met eigen spulletjes erbij.
Ik schrok van deze uitspraak toen ik het hoorde. Is mijn zorgtoko vergelijkbaar met een gevangenis. Neen, natuurlijk niet; maar toch; ook voor hem zijn er gesloten deuren; is hij niet vrij.
De gesloten deuren; zijn gigantische beperking in vrijheid; kijkend naar het “naar buiten kunnen” en te moeten leven en te verblijven op en zeer grote ruime afdeling; met drie deuren naar buiten. Naar in zijn ogen” zijn vrijheid”; naar zijn vrij zijn; en niet opgesloten te zijn op een in zijn ogen gezien “zijn gevangenis”.
Maar toch; “terug naar de gevangenis”; deze uitspraak van een dementerende bewoner terugkomend van een uitstapje naar familie; heftig.
Na werktijd; na acht uur gewerkt te hebben op mijn gesloten afdeling; waar het druk was in de avond; was ik klaar. Ik pakte mij jas en liep van de afdeling af; deed de gesloten deuren open en stapte naar buiten. Weekend!! Ahhh eindelijk vrij……..
Tot oneven

Tagged as: de, en, gevangenis, in, naar, terug, verpleeghuis, werken, wonen, zorg

{ 0 comments }