Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

tussen

een poes tussen mijn benen

by de man in de zorg on April 13, 2010

een poes tussen mijn benen
“Kan u niet slapen” vroeg een van mijn collega’s tijdens haar nachtdienst op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bewoners, aan een mannelijke bewoner.
“Neen gaf hij aan; ik heb problemen met mijn kussens”
Mijn collega lag de kussens goed.
“Lig u nu goed met uw hoofd”?
Ja”, gaf de mannelijke bewoner aan; “alleen dat kussen tussen mijn benen lig nog niet lekker”
“Wat is ermee” vroeg mijn vrouwelijke collega
“Dat kussen lig niet lekker; hij is te dik denk ik”.
“Zal ik een ander kussen pakken”?
“Graag” gaf de bewoner aan.
Mijn collega pakte een kussentje van de stoel van de bewoner en lag deze tussen de benen van de bewoner zodat deze niet zo met zijn knieen tegen elkaar aan lag.
“Zo goed”?
“Zo is het prettig”
“Welterusten” meneer.

Toen mijn collega wegliep riep de bewoner
“En wat staat er op dat kussen”?
Mijn collega dacht na…. “een poes”!
“Een poes gaf de mannelijke bewoner aan……. dat is lang gelden dat ik een poes tussen mijn benen heb gehad…..” 😉

een poes tussen mijn benen
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

tussen de wal en het…..

by de man in de zorg on July 26, 2007

tussen de wal en het schip
Wij hebben ze ook wel eens op de afdeling. (Eens; lees een spoedopname vandaag) Bewoners; met spoed opgenomen op een afdeling. Opgenomen; omdat er geen mantelzorg omheen staat. Bewoners die uit een verzorgingshuis komen en het daar te gevaarlijk word en werd voor henzelf. Onveilig. Ja; anders dan anders zijn ze; anders dan de “normale” gangbare somatische brwoners. Komen in een wereld vol onbegrip; althans voor de medebewoners en worden niet begrepen. Ja; zelf snappen zij er misschien ook niet veel van. Het overkomt ze; en ja; soms botst het. Een keiharde wereld. Neen niet eigen volk eerst; maar eigen plaatst eerst. “Kijk zit die gek weer op mijn plaats”.
Bewoner word doodongelukkig en verdrietig. Ze doet toch niets verkeerd en snap er niet veel van. Waarom och waarom……..
Tis triest. Bewoners op een somatische afdeling ; of misschien zelfs op een afdeing waar ze in het geheel niet plaats horen….
Gewoon; omdat de mantelzorg is weggevalen; een normaal bejaardenhuis ze niet kan “opvangen”; en simpel en alleen omdat er op een verpleeghuisafdeling; ook somatiek; altijd toezicht is, ter voorkoming van vallen, ongelukken en ja…omdat er altijd begeleiding is.
Mensen; die keihard tussen de wal en het schuip vallen.
Triest!
Niet tot morgen; bewoners hebben en barbeque; maar tot zaterdag.