Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

veertig

Veertig gehad; twintig te gaan?

by de man in de zorg on April 13, 2009

Veertig gehad; twintig te gaan?
Mijn god; wat is hij jong. Begin zestig en ja dementerend. Kan thuis, met hulp van zijn vrouw en kinderen, de mantelzorg en thuiszorg niet meer voor zichzelf zorgen. Ja hij was de laatste tijd erg hard achteruit gegaan. Begin zestig jaar jong. Een man; pakweg iets meer dan twintig jaar ouder dan mij; en nu al “opgesloten” op een kleinschalig woonproject voor dementerende bewoners. Hij is gewoon idioot jong! Hij heeft een vrouw; heeft kinderen jonger dan mij. Een jaar geleden was er vrijwel nog niets aan hem te merken geven vrouw en kinderen aan. Ja, misschien maskeerde hij zijn enorme vergeetachtigheid goed voor de buitenwereld en zijn naasten. Oke hij vergat wel eens wat; maar om dan gelijk aan dementie te denken…. Nu een klein jaar later is het een man die verdwaald over de afdeling loopt.
Hij loopt; hij zoekt; op zoek naar ….. ja wat gaat er in de man om als ik hem ziet lopen.

Zo’n man maakt mij bang. Ben veertig; en ik denk wel eens als ik hem ziet hoe het met mij zou gaan als ik zou oud ben als hem. Als je jong bent lijkt je leven lang; maar nu als ik hem ziet denk ik; wat is mijn leven nog kort. Oke, ik kan honderd worden; maar de aftakeling en de mooie jaren zijn voorbij. De aftakelig is hoe je het ook went of keert, toe aan het slaan.
Zou hij ook net zoals mij op zijn veertigste zo gedacht hebben. Zou hij op zijn veertigste; nog volop in de maatschappij staande; hebben gedacht dat hij op zijn begin zestigste zou wonen op een kleinschalig woonproject? Dat hij dementerend zou zijn? Dat hij niet meer weet waar hij is? Dat hij in zijn broek plast? Dat hij teveel dingen niet meer weet, en dat dit in raptempo steeds minder gaat worden? Wat mij opvalt is dat op pg de bewoners langer wonen dan op somatiek. Daar kwamen ze al met grote lichamelijke klachten binnen; en niet met het geestelijke. Op somatiek kreeg bijvoorbeeld een bewoner die en beroete had gehad; binnen een jaar nog een beroerte en ja….. dan ging het soms hard.
Op pg; althans bij mij; zijn ondanks dat de bewoners geestelijk erg in de war zijn, lichamelijk best wel goed. Ook hij, ondanks dat hij hard achteruit gaat; en misschien over een jaar zelfs zijn vrouw en kinderen niet meer kan of ken; kan jij nog jarenlang lichamelijk vooruit.
Misschien is hij over een jaar alles vergeten waarvoor hij zijn leven lang voor heeft gestaan, als hij dat nu nog allemaal nog weet. Huisje boompje beestje, ook voor mij enorm belangrijk, of leeft hij over een klein jaar diep in zijn eigen wereld? Zou hij dat op zijn veertigste; de leeftijd die nu ik heb hebben gedacht?
Tis maar goed dat jij en ik niet in de toekomst kunnen kijken, want als je de toekomst van je leven zou kennen of kunnen; zou je wel eens van die gedachte van wat er allemaal op je afkomt en/of wat met je gaat gebeuren, ja die gedachte alleen al je al gek kunnen maken.
tot oneven