Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

verdomd

Zo verdomd zonde

by de man in de zorg on July 17, 2010

Zo verdomd zonde
Een theeblad met mooie kommetjes voor de feestdagen en de zondagen
Een koffer met herinneringen aan vroeger
Een stil hoekje op de afdeling, huiselijk met dingetjes zodat mensen zich terug kunnen trekken
Spullen bestellen en aan het bakken gaan op de afdeling, pannenkoeken, eieren en wat al niet meer

Slechts een handvol van goede ideen en dingen die we hebben geleerd en ook hebben toegepast op de afdeling. Geleerd op een cursus van kleinschalig wonen in oktober, toegepast tot pak hem beet januari. Toe de grote verandering. Damocles in de zin van verzekeringsmaatschappijen en overheid hebben er al goed op ingehakt, en ik ben bang dat we er nog niet zijn. Zorgzwaarte pakketen….. minder wit aan het bed, collega’s met ontslag en wat er aan gaat komen, meer bewoners. Een persoonkamertjes worden twee persoonkamers. Er moet meer zorg productie geleverd worden. Zorgproductie, lees meer bewoners, minder personeel…..

Een theeblad met mooie kommetjes voor de feestdagen en de zondagen. Een waanzinnig leuk idee wat goed ten uitvoer werd gebracht en waar mijn dementerende bewoners zoveel plezier aanhebben gehad. Kleine dingen, die net dat extra gaven aan mijn bewoners en hun leef en denkwereld….. weg!!!!
Die koffer….. weg. Dat stille hokje…. weg. Bakken op de afdeling….. weg. Hoe lang nog doorgaan met zulke dingen, er zijn er zoveel, en er werden zoveel goede ideen ten uivoer gebracht, en het werkte allemaal zeer goed. Weg, weg weg weg weg….. Zo verdomd zonde, en mijn werkgever kan er niks aan doen……

Zo verdomd zonde
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

een verdomd gemene wereld

by de man in de zorg on September 19, 2009

een verdomd gemene wereld
Ik heb talloze bewoners verzorgd die goed op leeftijd waren; die met een ding altijd druk bezig waren en continu dezelfde uitspraak deden; “ik wil dood”. Ik heb het meegemaakt bij bewoners van in de tachtig; negentig en ook van boven de honderd jaar. De bewoner geeft aan dat ze uitgeleefd zijn; en dat ze het genoeg vinden en vonden. Vooral op somatiek; waar ik heb gewerkt; kwam dit regelmatig voor. Mensen die verlangde naar de dood.

Ik was bij de kapper gisteren en ik vroeg waar een man was die er werkt.
Een man; iets in de vijftig; super homo; idioot aardig en goed. van het antwoord schrok ik me om eerlijk te zijn kapot.
Mijn kapper; hij was niet op de zaak meer; leed aan kanker en is ongeneeslijk ziek. Zijn prognose….. ja gaven ze aan; ze geven hem minder dan een jaar. Zeven en vijftig jaar; midden in het leven met zijn vriend; hopend nog een paar jaar te gaan voordat hij stopt met werken en om daarna samen te gaan genieten met zijn vriend; is geconfronteerd met de ziekte die kanker heet en is niet mee te genezen.
Voordat deze mededeling kwam; zaten we over koetjes en kalfjes te praten; zoals altijd bij de kapper; maar toen deze mededeling kwam…. ja; ik had eigenlijk total geen zin meer in een lulverhaal. Het raakte mij persoonlijk zo enorm; en nu ik dit krabbel; gaan mijn gedachte nog steeds naar hem. Zo verdomd klote!

Sommige bewoners van tachtig; negentig of meer dan honderd jaar die ik verzorgd heb; geven en gaven continu aan dat ze dood willen. Oud…… en niet meer willen. Mijn kapper; zeven en vijftig jaar; zo’n mooie toekomst met zijn vriend tegemoet gaande mag niet meer. Zijn toekomst is de toekomst van… ja misschien een jaar. Die oude bewoners die lopen te roepen dat ze dood willen; hebben een heel leven achter de rug en willen dood. Mijn kapper; heeft nog; neen had nog zo lang kunnen gaan en wil nog lang niet dood.
Kanker; zeven en vijftig jaar en het vooruitzicht of de prognose van hooguit een jaar te leven.
Die oudjes mogen “van boven” niet dood maar willen. Mijn kapper wil nog niet dood; maar er staat iemand “van boven”te wachten…. Hooguit nog een jaar geven ze hem. Het is een verdomd gemende wereld.
tot oneven