Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

verdriet

Vreugde en verdriet liggen soms zeer dicht bij elkaar op mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden
Kwam zeer recent even op mijn werk. Even wat afgeven, omdat mijn kleine is geboren. Je kent dat wel, een berg beschuit met muisjes voor de bewoners. Tweeendertig dementerende bewoners in het totaal, zijn aan het klootzakken geweest met beschuit en musjes wat onder alle gebitten blijft plakken.
Altijd leuk, altijd lekker, en ja gewoon een traditie. Beschuit met muisje hoort bij een geboorte.
Stapte naar binnen op mijn werk, om beschuit met muisjes af te gegeven, ter geboorte van een hele mooie wereldburger. Ik zag in mijn ooghoek een rij met auto’ staan. Geen normale auto’s, maar begrafenis auto’s. Ik liep naar boven en de rij met auto’s reed weg. Ik keek nog eens en opeens een bekend gezicht. Ik zag het gezicht van een familielid, wat al lang bij mij op de afdeling kwam omdat een naaste van deze persoon bij ons woont. Deze man was altijd zeer betrokken. Hij had het vaak over schemerlampjes ophangen en over gaan spelen met de kleine. Mijn kleine. Altijd een blik van herkenbaarheid bij deze persoon en hij was een van de weinige bewoners die mijn naam kon. Met zowel hem als ook de familie had ik een zeer leuke band, een misschien wel meer dan leuke band.
Ik liep naar boven en ik kwam op de afdeling. Een stille afdeling, waarbij je merkt dat er net iets plaats heeft gevonden. De bewoner waar ik het over had was een paar dagen ervoor overleden, en de rouwauto’s waren inderdaad van de overleden bewoner. In de auto’s zaten inderdaad de naaste van de overleden bewoner. Een bewoner die inderdaad was overleden, en waarbij de familie plotseling met zeer veel verdriet en pijn zaten.
Ik kwam de afdeling op met beschuit met muisjes, ter geboorte van mijn kleine jongen en werd gelijk geconfronteerd met het verdriet van het overlijden van een naaste.
Vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar. Mijn vreugde toen ik de afdeling op kwam, het verdriet van de familie bij het verlaten van de afdeling omdat hun naaste zeer recent was overleden op mijn afdeling.

Stil verdriet.

by de man in de zorg on November 22, 2004

Stil verdriet
Ben bezig een bewoner te verzorgen en ik praat over de aankomende feestdagen.
“Liep pas door Blokker en zag nu al de opgetuigde kerstbomen staan en bij Intratuin is ook al de kerst volop aan de gang”; vertel ik haar.
Raar he, maar ja; die mooie kerstballen kon ik niet laten leggen dus toch maar gekocht; twee maanden voordat ik de kerstboom op ga tuigen.
“Belachelijk”; geeft de bewoner aan; “eerst moet de Sint nog komen en nu alles al in kerstsfeer in sommige winkels; belachelijk hoor”; zeg ze.
Ik snap er zelf ook niets van.
Geef aan dat ik het wel gezellig vind als het weer zover is. Ik hou van de donkere dagen en de vele lampjes aan. Lekker de kachel aan en erwtensoep.
De bewoner die ik verzorg vind er niets aan. Ze is blij als het allemaal voorbij is. Ze houdt er niet van.
Ze geeft aan zeker met deze dagen veel aan vroeger te denken. Vroeger; thuis.
Het wordt stil aan het bed en ik zie een traantje lopen.
Shit, wat doe ik je aan met mijn verhaal denk ik; vrouwtje.
Ze geeft aan dat in de periode voor kerst het niet goed met haar man ging. Ze is veel alleen en ze komt haast niet uit bed en van haar kamer.
Tuurlijk heeft ze een televisie maar het hoofd maalt wel door. Stil verdriet. Het is moeilijk ook voor mij om hiermee om te gaan en ik begrijp mevrouw wel.
Ondanks dat er met kerst veel word georganiseerd in het verpleeghuis; de afdeling word opgetuigd en er worden net zoals overal extra kerkdiensten gehouden; neem je het stille verdriet niet weg.
Oke, er is altijd een kerstdiner waar menig restaurant niet aan kan voldoen zo goed.
Het gene wat ze in de keuken bij ons klaarmaken, verzorgen en neerzetten is goed en de aankleding is super.
Toch kan het circus rond kerst in de zorginstellingen niet het verdriet van vele bewoners wegnemen.
Bewoners die zich realiseren dat het verpleeghuis hun nieuwe huis is en met veel gedachten en herinneringen zitten.
Mooie, maar ook zoals bij mevrouw tragische herinneringen.
Tis klote; kan er voor haar zijn en ruim de tijd nemen voor haar, maar toch……als ik wegloop en een nadere bewoner ga verzorgen is ze alleen. Alleen met haar stille verdriet.
Ach vrouwtje.
Het geeft aan dat dagen waar wij zo naar uitkijken moeilijke dagen zijn voor de bewoners die ik verzorg.
Kan er zijn; kan erover praten; kan een arm om iemand heen slaan; maar het verdriet kan ik niet wegnemen. Het blijft in het bolletje van de bewoners malen.