Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

vergeet

5 december….. sinterklaasfeest….. als tenminste je familie je niet vergeet
Sprak een oud collega.
En doen jullie nog aan sinterklaas met de oudjes op je afdeling?
Mijn oudjes?
Ja, op dat project waar je werk
Natuurlijk, mijn bewoners geloven in alles, als ze maar zoetigheid krijgen, van die verstrooide man en die pieten
En jullie?
Ja wij ook gaf hij aan
Leuk
Ja leuk, maar een groot deel van de familie laat ook nu weer hun naaste met sinterklaas barsten. We hebben ze allemaal een brief gestuurd om een pakje te brengen, om door de sint te laten geven, en een deel laat ook nu hun naaste in de kou zitten.
In de kou zitten?
Ja in de kou zitten. Je moet soms al leuren om kleding. Shampoo word een maal per kwartaal geleverd, en van de zeep maar niet te spreken.
Moet je zorg leveren, grijp je bij een deel van de bewoners mis. Mis omdat de familie het nalaat om een stukje zeep te geven aan hun naaste. Denken dat je een jaar met een flesje shampoo doet, denken dat je aan drie onderbroeken per week voldoende heb. En wij maar misgrijpen bij de zorg. Brieven helpen niet, want er komt niemand. Dus johan, een deel van mijn bewoners heeft gewoon niets met de sint, omdat ook nu de familie het weer laat afweten. En bij jouw Johan…..?
Bij mij?
Ja bij jouw…vandaag sinterklaasfeest… op jouw afdeling
Nauw…. Gelukkig is het bij mij niet zo erg en word er door al mijn familieleden wel goed omgekeken naar hun naaste…

Soms vergeet je wel eens iets

by de man in de zorg on July 15, 2007

Soms vergeet je wel eens iets
Ja, vannacht gewerkt; gaar en snel naar huis willend. Neen; zaterdag rot geslapen. Drie uur is toch te weinig als je in de nacht zit. Maarja; te laat naar bed en zeer vroeg uit bed.
s’ Avonds ook niet meer willen en kunnen slapen. Ja; priveleven. Het is idioot dat buiten dat je veel langs elkaar loopt dat je daar ook nog wel eens tijd in moet steken. Belachelijk!
Maarja, vanmorgen snel naar huis. Gaar; heel gaar; misschien wel te gaar. Snel naar huis op m’n stalen ros. Rij door rood met m’n fiets. Die auto is toch schuldig als hij me aanrijd. Neen; geen hond op straat te bekennen toen ik naar huis reed.
Snel naar huis en ik doe de poort open.

GRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!
Ik kijk in de bek van een zeer grote hond; lippen opgetrokken en vol in de attack positie.
Sorry buurhond; ik ben het maar. Hij snuffelt aan m’n kleding. “Ahhh urine en poep; ik ken jou; jij ben de buurman zie ik hem denken en je kom van je werk”.
Neen; anders roep ik altijd of laat ik weten dat ik er aankom; de buurhond loopt altijd los en zit daar meestal. Maar vanmorgen had ik haast en was ik op z’n zachts gezegt goed suf. Gooi de poort open; riep niet en vergat dat hij er was. Bijna opgegeten. Volgende keer ondanks dat ik haast heb en suf ben even 1 seconde nadenken omdat daar een bakbeest van ‘n hond loopt. Volgende keer pakt hij me echt!