voor

een vaste baan voor een goede daad
Soms gaan de dingen in het leven niet zoals je graag wil. Soms heb je wel erg grote tegenslag. Soms is je achtergrond zo dat je nimmer aan de bak kan komen. Soms zit je tussen de wal en het schip. Je wilt graag, maar je achtergrond is van zo’n negatieve invloed bij het solliciteren, dat je niet aan de bak kan komen. Je hebt het talent, maar helaas soms het anker aan je hangen van het verleden dat er bij een werkgever ervoor zorg dat het vaak neen is. Bij voorbaat al. Dat je na een zeer korte periode eruit word gegooid, omdat jouw problemen thuis van zo’n invloed zijn dat je vastloopt op je werk. Dat jou prive problemen bij het vinden van een vaste baan en deze te houden het voor jouw onmogelijk maken om te functioneren op het werk.
Je hebt een gouden hart, en wil graag, maar telkens word die deur keihard dichtgegooid. Oordeel, vooroordeel, achtergrond…. te veel problemen. Maar je hebt wel die motivatie, het talent en de wil.

Bij ons lopen daad medewerkers. Mensen waarvan ik de achtergrond niet wil weten en waarom ze tussen de wal en het schip zijn gevallen helemaal niet. Ik wil niet weten waarvoor ze bij elke baas niet aan de bak zijn gekomen of waarvoor ze eruit zijn gegooid. Dat interesseert mij echt niet. Ik beoordeel mensen op hun motivatie, inzet en het werk wat ze neerzetten en hoe ze omgaan met mijn bewoners. Ik beoordeel hoe ze het NU doen.
Twee heb ik er nog lopen, daadmedewerkers. Ze hadden geen kans meer….. geen kansloos op werk en geen kans op een andere toekomst, misschien wel een betere toekomst. Letterlijk tussen wal en schip.
Bij ons lopen twee daad medewerkers, vier stuks waren het er. Twee hebben deze kans gigantisch verkloot, twee zijn zo enorm gemotiveerd en zijn zo goed bezig dat ze van de week een gesprek hebben gehad. Deze kansloze mensen hebben door het daadproject een baan gekregen.
“Het is mijn allerlaatste kans, en ik pak hem met twee handen aan, gaf een van hen onlangs aan. Ik heb zonder dit project echt geen toekomst meer en geen enkele kans op een baan nu niet en ook niet in de toekomst”
Ik kijk niet naar achtergronden kleur, ik kijk bij mensen aan het bed naar motivatie inzet en hoe ze aan het bed staan. Dat ze lief zijn. Dat ze willen…. gelukkig kijkt mijn baas ook zo. Twee daadmedewerkers hebben net voor kerst te horen gekregen dat ze een felbegeerde baan krijgen en ook een opleiding inde zorg. Een vaste baan voor een goede daad, net te horen gekregen net voor kerst. Als dat geen mooie kerst is voor die gasten

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS

Vreugde en verdriet liggen soms zeer dicht bij elkaar op mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden
Kwam zeer recent even op mijn werk. Even wat afgeven, omdat mijn kleine is geboren. Je kent dat wel, een berg beschuit met muisjes voor de bewoners. Tweeendertig dementerende bewoners in het totaal, zijn aan het klootzakken geweest met beschuit en musjes wat onder alle gebitten blijft plakken.
Altijd leuk, altijd lekker, en ja gewoon een traditie. Beschuit met muisje hoort bij een geboorte.
Stapte naar binnen op mijn werk, om beschuit met muisjes af te gegeven, ter geboorte van een hele mooie wereldburger. Ik zag in mijn ooghoek een rij met auto’ staan. Geen normale auto’s, maar begrafenis auto’s. Ik liep naar boven en de rij met auto’s reed weg. Ik keek nog eens en opeens een bekend gezicht. Ik zag het gezicht van een familielid, wat al lang bij mij op de afdeling kwam omdat een naaste van deze persoon bij ons woont. Deze man was altijd zeer betrokken. Hij had het vaak over schemerlampjes ophangen en over gaan spelen met de kleine. Mijn kleine. Altijd een blik van herkenbaarheid bij deze persoon en hij was een van de weinige bewoners die mijn naam kon. Met zowel hem als ook de familie had ik een zeer leuke band, een misschien wel meer dan leuke band.
Ik liep naar boven en ik kwam op de afdeling. Een stille afdeling, waarbij je merkt dat er net iets plaats heeft gevonden. De bewoner waar ik het over had was een paar dagen ervoor overleden, en de rouwauto’s waren inderdaad van de overleden bewoner. In de auto’s zaten inderdaad de naaste van de overleden bewoner. Een bewoner die inderdaad was overleden, en waarbij de familie plotseling met zeer veel verdriet en pijn zaten.
Ik kwam de afdeling op met beschuit met muisjes, ter geboorte van mijn kleine jongen en werd gelijk geconfronteerd met het verdriet van het overlijden van een naaste.
Vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar. Mijn vreugde toen ik de afdeling op kwam, het verdriet van de familie bij het verlaten van de afdeling omdat hun naaste zeer recent was overleden op mijn afdeling.

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS