Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

voorkomen

kon je het maar voorkomen; maar hoe

by de man in de zorg on May 23, 2010

kon je het maar voorkomen; maar hoe
Honderd en een ogen moet je hebben als je werk met dementerende bewoners. En geloof me, je moet je ogen niet alleen in je voorhoofd naar voren gericht hebben, maar ook in je rug en waar dan ook. Als ik over de gang loop kijk ik continu om me heen te kijken. Wie is waar en wat doen ze. Continu om je heen kijken, naar een kamer die dicht was en opeens open is. De deur is open en een bewoner is proletarisch aan het winkelen bij een medebewoner. Ziet wat lekkers wat door een ander familielid is meegenomen voor hun naaste en zit daar lekker van te eten.
Hoe loopt iemand en waar is zijn of haar rollator. Is de woon omgeving van de bewoner veilig en kan ik hun veiligheid waarborgen en staat er niets inde weg waar een bewoner over kan vallen. Dit en veel meer gaat door me heen als ik op mijn werk loop. Alles draait om waar is wie en hoe veilig is het.

Dementerende bewoners zijn, hoe kut ik dit nu opschrijf, net kleine kinderen. Ze zijn overal mee bezig, zien geen gevaar, en je moet ze altijd in de gaten houden. Er is een groot verschil hierin. Een klein kind leert, mijn bewoners leren niet, maar vergeten meer en meer. Gevaar zien ze niet en corrigeren en waarschuwen dat ze bijvoorbeeld met een rollat moeten lopen, zijn ze binnen ach…. bijna gelijk soms vergeten.

Ogen in je rug en altijd waakzaam zijn om veiligheid te waarboren, niet alleen maar met het team wat er loopt. Hoe waakzaam je ook bent, hoe goed je ook oplet… er kan altijd wat gebeuren. Net op een moment dat je het niet ziet of dat je net ergens anders bezig bent. Je kunt je ogen niet laten liggen en als webcam gebruiken, maar graag had ik een meldkamer in mijn hoofd die met allemaal webcams op de afdeling verbonden was. Bij gevaar dat er een signaal naar mijn hersenen ging en dat ik daarop kon reageren.
In de nacht werkt dit. Sensoren bij het bed, en als een bewoner aan de wandel gaat, gaat er automatisch een bel af,en ga je er snel heen.
Niet alles kan je voor zijn, zo ook niet tijdens mijn dagdienst die ik werkte en ik baal er flink van. Je heb geen ogen in je rug en kan niet alles zien, maar als er een bewoner valt heb ik er flink de pest in. Mijn vraag is dan altijd, had ik het kunnen voorkomen. Ik voel me rot, neen klote als zoiets gebeurd, en ik voel me ondanks dat ik er niets aan kan of kon doen zo enorm verantwoordelijk. Verantwoordelijk voor mijn bewoners en voor hun voor veiligheid

Gevallen en ja, zijn neus….. een flinke bloedneus. Toeters en bellen erbij en het opgelost. Gelukkig maar een bloedneus, want als een bewoner valt, die op hoge leeftijd is, ben je als de dood voor een gebroken heup en alle ellende voor de bewoner van dien, maar gelukkig, tussen haakjes, een bloedneus.
Eergisteren zag ik hem weer. De neus was nog steeds een beetje dik en de stolsels zaten rond de rand.
“Hoe gaat het met u” vroeg ik hem
Hij wees naar zijn neus, “wat vind je van mijn feestneus” en hij begon te lachen
“Je ziet er mooi uit” gaf ik aan…….
Mijn god vallende bewoners zijn geen grapjes, en ik heb er flink de pest in, maar voorkomen…. kon je het maar voorkomen; maar hoe….

kon je het maar voorkomen; maar hoe
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Subsidie voor 19 projecten die geweld tegen vrouwen moeten voorkomen en bestrijden
Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid geeft subsidie aan 19
projecten die geweld tegen vrouwen moeten voorkomen en bestrijden. Het
gaat om seksueel, eergerelateerd en huiselijk geweld, maar ook vrouwelijke
genitale verminking.
Lees meer: http://www.zorgkrant.nl/read.html?source=email&id=2569
lees ook manindezorg.nl