Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

wat

schat ik blijf wat langer bij moeder

by de man in de zorg on April 16, 2012

schat ik blijf wat langer bij moeder
Leuk, kom je even op visite bij je moeder. Even een kopje koffie drinken en dan weer weg. Je hebt het al zo druk. Boodschappen doen en zo. Neen, niet dat je nooit langskom. Drie vier keer in de week even langs bij moeders.
Respect voor dat soort mensen, zeg ik dan als zorgverlener. Het is normaal geeft de familie aan. Het is inderdaad normaal geef de zorgverlener dan uit de grond van zijn hart ook aan, goed beseffende dat hij dit misschien ook niet kan doen.

Op mijn afdeling oor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden heb je aardig wat bewoners die soms wat lenen. Lenen van elkaar of van de afdeling zelf. Zo thuis mogelijk denk ik dan maar. Ik vraag ook niet aan mijn buurvrouw of ik thuis bestek uit mijn besteklade mag pakken toch? Afstandsbedieningen, complete fruitschalen, onderbroeken, bestek fotolijstjes en wat al niet meer. Noem maar iets op of het wordt wel meegenomen of verzameld door bewoners.

Leuk, kom je even op visite bij je moeder. Even een kopje koffie drinken en dan weer weg. Je hebt het al zo druk. Je gaat naast moeder zitten en je zet je handtas naast je stoel neer. Je zit even bij moeders en besluit even naar de slaapkamer van moeders te gaan. Je stap op en even ben je weg. Je komt terug. Je zit nog even en je maak nog een praatje. Je kijk op je horloge. Mam, ik moet nu echt gaan. Je trek je jas aan en je wilt je handtas met je huisleutels en ook de sleutel van je auto pakken. Je grijpt. Je grijpt…. Je grijpt mis. Je tas is geleend door een van de vele bewoners op mijn afdeling die de gehele dag over de afdeling zwerven. Bewoners die spullen meenemen en het ergens anders neerleggen. Bewoners waaraan je niet kan vragen waar ze iets hebben neergelegd, omdat de meeste alles binnen een paar minuten vergeten zijn of zelfs eerder. bewoners waarvan je op de idiootste plaatsen dingen tegen kom. Bewoners die alles op de idiootste plaatsen verstoppen, op geheime plaatsen. Zo geheim dat soms dingen na maanden teruggevonden worden, als ze al terug worden gevonden.

Leuk, kom je even op visite bij je moeder. Even een kopje koffie drinken en dan weer weg. Je hebt het al zo druk. Je tas wordt geleend door een dementerende bewoner en is nog steeds niet gevonden. Ik praat nu al over een paar dagen. Schat ik blijf wat langer bij moeder…. Wat langer, werd een uur….. toen heeft de familie en iedereen de moed opgegeven. Ik weet zeker dat over een paar weken ergens een tas word gevonden…. met huisleutels en ook een autosleutel.

opa wat ruik je lekker naar oma

by de man in de zorg on April 12, 2012

Opa wat ruik je lekker naar oma
Zo, dat is een lekker luchtje dacht ik toen ik een mannelijke bewoner ging verzorgen op de afdeling. Een zeer herkenbaar luchtje. Maja zeep. Maja zeep, een geur uit duizenden. Ik herken die geur zo goed omdat mijn oma die ook had. Heerlijk. Als ik die geur ruik, dan denk ik aan mijn oude lieve oma.
Ik rook even aan de lucht die vanaf de zeep kwam. Heerlijk maja zeep…. Mijn lieve oma.

Zo, dat is een lekker luchtje dacht ik toen ik een mannelijke bewoner ging verzorgen op de afdeling. Ik keek in zijn nachtkastje, om te kijken of de zeep die ik nodig had daar lag. Ja, soms zwerft er wel eens wat op de afdeling van bewoner naar bewoner, al dan niet geleend door een medebewoner. Om nauw vrouwenzeep bij een man te gebruiken, leek me niet zo goed. Ik dacht ik leg de zeep wel even in de zusterspost, een collega weet wel van wie die zeep is. Niet elke vrouwelijke bewoner wast zich me majazeep toch? Ik keek even in zijn nachtkastje, en zag daar tot mijn verbazing nog een stel zeepjes liggen…. Maja zeep….. ik liep naar en ander kast van hem en zag daar tot mijn verbazing vrouwenshampoo staan en ja… vrouwen deodorant……

Mijn god, heb ik dat weer. Onlangs wel een briefje neergelegen, voor de familie omdat we soms wel erg vaak misgrijpen met alles. Je ken dat wel bij sommige bewoners. Altijd misgrijpen bij kleding, zeep en wat al niet meer. Men denkt echt dat een naaste een jaar meteen stukje zeep doet. Triestheid ten top,maar dat mag ik alleen denken, schrijf ik dan maar.
Dus ja, ik zal niet klagen. Er was zeep shampoo en ja zelfs deodorant. Wel voor oma, niet voor opa, maarja die is toch dementerend, wat maakt het uit… zal men gedacht hebben.
Volgende keer komt de familie als ze ooit er weer zijn en zullen ze aan opa ruiken.
Opa, wat ruik je lekker naar oma. Ja, oma…. Die is al een half jaar dood……. En gelukkig hebben we haar zeepjes, deo’s en shampootjs niet weggegooid. Zie je wel dat die ooit nog wel eens van pas komen.