Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

we

krijgen we nog geen eten

by de man in de zorg on April 25, 2011

krijgen we nog geen eten
Afgelopen vrijdag high tea gehad voor de bewoners en familie op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden.
Zelf late dient, dus dan kom je al anders binnen. Mijn collega’s volop in de weer om alles in orde te maken en beide woonkamers op zijn kop te zetten, en dan kom jij daar rond twee uur binnenzetten.
Ja, druk bezig mijn collega’s, met tafels dekken en alles bij elkaar zoeken. Schaaltjes met koekjes, verschillende soorten thee en wat al niet meer. Je valt er midden in, maar doordat je laat begin, val je er weer net buiten. Natuurlijk wel geholpen, maar je bent toch anders bezig dan dat je er vanaf het begin bij ben.
Het was druk, kijkend naar de opkomst van familie en ja het is denk ik zeer geslaagd geweest. Gewoon een keertje anders, dan al dat zakelijke. Gewoon gezellig bij elkaar, ongedwongen met bewoners, familie en personeel. Het ongedwongen en de relaxte manier van omgang met elkaar.
Verzorging helpt de bewoners, familie helpt hun naaste. Raar is eigenlijk dat bewoners die anders bijvoorbeeld alles gemalen hebben van eten, opeens wel de harde koekjes en de andere lekkere dingen zonder probleem opeten. Ik sta er altijd van versteld, waarom we soms allemaal zo krampachtig doen, terwijl het met het eten van koekjes wel goed gaat.
Maar toch, high tea met zijn allen bij elkaar. Gewoon voor de gezelligheid bij elkaar maar misschien ook wel een groot doel. Familie meer bij de zorg betrekken en vragen om ook op de afdeling meer mee te doen aan een activiteit. Handen heb je ook bij ons soms te weinig, en als dan familie die hun naaste op de afdeling hebben wonen bij kan of kunnen springen. Ook bijvoorbeeld voor in de avond. Pannenkoeken bakken of wat dan ook. Heel leuk, maar met twee verzorgenden in de avond haast onmogelijk, niet onmogelijk om dit te doen. Vragen aan familie of ze zin hebben er ook bij te zijn als er iets is, of zelf zoiets te doen. De gymnastiek. Allemaal simpele dingen die ten goede komen voor hun naaste en de medebewoners.

Bewoners hebben inde middag, vanaf vier uur aan de high tea gezeten, en hebben werkelijk niets tekort gehad. Aan alles was gedacht en ook aan het avondeten was gedacht. Niet de boterham, maar soep salades en wat al niet meer. (ook familie enorm bedankt!) Bewoners waren vol en ja heel erg moe. Vooral vol, want als je kijkt wat ze op hebben, heerlijk!
Familie weg, collega’s weg…. Zeven uur in de avond….. ongeduldige bewoners. Lopend op de gang en in de woonkamers… onrust in de woonkamers zeer ongeduldig…., talloze malen de vraag het is zeven uur…. krijgen we nog geen eten?

krijgen we nog geen eten
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

pas nu weet ik waarom we allemaal een naambadge dragen

by de man in de zorg on October 11, 2009

pas nu weet ik waarom we allemaal een naambadge dragen
Neen om eerlijk te zijn; ik heb moeite met namen. Daar heeft mijn werkgever wat op gevonden door een verplichte naam badge die een ieder moet dragen.
Neen; ik kan of ken me best wel voorstellen dat mijn leidinggevende er af en toe best wel heel erg vaak gek van word. Van die dienstlijst.

Terug komende op mijn job hoorde dat een van die gasten van de andere diciplines ons gaat verlaten. Oke; dat komt wel vaker voor; maar ik schrok van een ander bericht. Een goede prettig om mee te werken collega gaat ons ook verlaten. Ja; wat zal ik er van zeggen; zwaar klote. Een aardig mens en heel prettig om mee te werken. Om weke reden dat ze ons gaat verlaten; dat is niet aan mij om daar over te oordelen; laat staan dat ik mijn gedachte daarover op deze weblog neerkrabbel. Maar toch; weer een goede collega die weggaat.
Neen; niet de eerste collega die ons in de afgelopen maanden gaat verlaten; maar ik hoop wel de laatste collega die ons ga verlaten. Tuurlijk; ik kan of ken me wel voorstellen dat mensen van baan veranderen; kansen vergroten reisafstand of wat dan ook; maar toch…. heb je eindelijk mensen om zorg te verlenen dan gaan ze weer weg.
Talloze malen die jaar dat of dit al meegemaakt; mensen komen voor een paar maanden en ja; dan hoor je weer zo’n vervelend bericht. Om eerlijk te zijn; voor je ze een beetje kan of ken; dan gaan ze weer weg.
En dan al die namen; daar ben ik zo slecht in. Met leerlingen gaat het wel aardig; daar loop je dagelijks mee rond te huppelen; maar dan ook nog. Soms heb je aardig wat van die gasten; en dan is het wel netjes dat ze een naambordje op hebben. Dan heb je het niet over dinges maar over die en die. Ook bij een gesprek is zo’n bordje wel handig. Kijk ongemerkt op de badge en je weet een voornaam tegen wie je praat. Wel zo makkelijk toch?

Mijn leidinggevende; word er denk ik wel eens compleet gek van. Eindelijk de bezetting weer netjes; een dienstlijst die altijd; sorry ALTIJD; op tijd is; dank je leindinggevende; en geen sollicitatie gesprekken; met mensen die moeten schijven met welke achtergrond dan ook; wel dan niet nederlands sprekende; hebbende. Eindelijk op de norm; en eindelijk een dienstlijst die niet in een kleurboek veranderd.

Maar toch; die naambordjes; ik vind ze verdomd handig; als mens die slecht in namen is. Neen voor ik sommige nieuwe collega’s kan of ken zijn ze weg; naar de buren of zo; waar het gras niet groener is. Die naambadges; ik kijk ik stiekem naar het naambord als ik mensen spreek. Hoef ik de namen van mensen die er slechts een paar maanden zijn niet uit mijn hoofd te leren ;(