Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

zeer

Ik zit een dementerende bewoner te helpen met eten op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Tegenover mij zit een andere bewoner te kijken. Ik leg mijn lepel neer. Ik ben klaar bij het helpen van deze bewoner die mijn hulp nodig had.

De bewoner tegenover mij kijkt naar ons
Ze steekt haar hand uit
Ik steek ook mijn hand uit
We raken elkaar nog net niet
Ze buigt meer naar voren
Ik buig meer naar voren
Onze vingertoppen raken elkaar
Ze buigt nog meer naar voren, het lukt haar mij goed aan te raken. Ze pakt mijn hand
Even, ik loop even om geef ik aan
Ze kijkt op, ze begrijpt me niet
Ik maak mijn hand voorzichtig los en loop om
Ik pak haar hand beet
Zij pakt met haar tweede hand mijn hand beet en begint te wrijven over mijn hand. Ze lacht
Ze lacht heel lief, ze buigt met haar hoofd omlaag richting mijn hand
Mijn hand gaat omhoog, haar hoofd gaat verder richting mijn hand
Ze geeft een plakkerige zoen op mijn hand
Ik kijk naar haar
Opeens geeft ze nog een kus op mijn hand
Ze glimlacht
Je bent lief geef ik aan tegen haar
Ze glimlacht met haar zeer verrimpelde gezicht, goed doorleeft en zonder tanden
Ik geef haar een kus op haar hand terug
Ze glimlacht
U bent ook een hele lieve dame, zeg ik tegen haar
Ze glimlacht weer
Waanzinnig mooie momenten in mijn werk als verzorgende hoeven niet zo groot te zijn. Zo lief zoals zij deed. Soms maken kleine dingen je vak zo verdomd mooi. Pg….. en plakkerige kus…. een glimlach. Mijn baan, ….. een waanzinnig mooie baan!

Niet cool, niet relaxt maar wel zeer veel respect

by de man in de zorg on February 16, 2012

Niet cool, niet relaxt maar wel zeer veel respect
Hij is zo anders, gaf een mede Nederlandse collega aan, over een andere mede Nederlandse collega
Hoezo gaf ik aan
Nauw, zoals hij is
Hij, bedoel je antony
Ja, antony de nieuwe daad medewerker. Stichting daad help mensen vanuit een soms onmogelijke kans op een baan, een kans op een opleiding en baan. De problemen en de achtergronden weet ik niet, en dat gaat, me weinig aan, maar toch hoor je wel eens wat van die collega’s zelf. Verhalen waarvan je je soms niet kan voorstellen, dat mensen in zulke situaties leven en kunnen leven. Graag willen werken, maar door hun achtergrond soms tussen wal en schip vallende. En geen baan kunnen vinden en krijgen, waardoor de situatie nog uitzichtlozer is.

Hij is zo anders, gaf een mede Nederlandse collega aan, over een andere mede Nederlandse collega
Hoezo gaf ik aan
Nauw, zoals hij is
Hij, bedoel je antony
Ja, het is een bijzonderheid dat mensen, en zeker mannen uit dat land, de Nederlands Antillen, voor dit werk kiezen. Die past niet echt bij de cultuur van deze mannen. Alles draait om zo cool mogelijk zijn, achter de vrouwen aanzitten en ja vooral om respect, een zeer belangrijk woord. Vertel dat je als antiliaanse man zijnde dat je werk in ene verpleeghuis, en dat je als man zijnde ouwe vrouwen verzorg, dan wijk je af van de gemiddelde Antiliaanse man. Dit past niet bij “hun cultuur”. Als je naar hem kijk, dan zou je als je hem tegenkom niet verwachten dat hij in de verpleeghuiszorg werk met dementerende bejaarden. Hij komt niet over als…… ja…. Het past gewoon niet bij de achtergrond van “zijn cultuur”om als man dit werk te doen

Als ik antony op straat tegen zou komen, en ik zou hem niet kennen,dan zou ik totaal niet verwachten, zoals je hem ziet, dat hij in de verpleeghuiszorg zou werken. Hij komt niet over als….. ja….. een verzorgende van bejaarden.
Zelf mag ik als en poosje met antiliaanse antony samenwerken. Wat een wereldgozer is dat. Wat is hij ongekend goed voor zijn werk, en wat is hij lief voor mijn oudjes.
Beste antiliaanse Antony…. Met je achtergrond ben je misschien niet cool, niet relaxt maar wat heb ik een respect voor je, voor wat je doet. Klasse!