Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

zeker

Zeker zo’n snotneus van achttien jaar oud

by de man in de zorg on February 21, 2011

Zeker zo’n snotneus van achttien jaar oud
Tijdens de overdracht van de nachtdienst naar de dagdienst had mijn collega van de nacht erover. Mevrouw Jansen was een stuk of tien keer in de nacht, uit bed gekomen, had zich vervolgens aangekleed en was al lopend op zoek gegaan naar de woonkamer om te eten. Ja, mevrouw jansen had vannacht zeer weinig geslapen, evenals de nachten ervoor. Mevrouw jansen was en is het dag en nacht ritme aan het omdraaien. Slaapt overdag, en rond een uur of elf inde nacht word ze actief. Dat uit zich in talloze malen uit bed komen, en ook zwerfgedrag over de andere slaapkamers van de medebewoners. Dit gaat de gehele nacht door. Ze maakt mensen wakker. Als ze in de nacht een zuster ziet, en er word op aangesproken, snapt ze niet dat het nacht is. Ze is wakker, en als ze wakker is, is het dag, dus ook etenstijd.
Mijn collega van de nacht, ze is een jaar of vijftig, had wederom haar handen vol gehad aan mevrouw jansen.

In de ochtend ging ik mevrouw jansen wassen
En heeft u lekker geslapen
Ja, heel goed gaf mevrouw jansen aan ( Dat ze heel de nacht aan de boemel was geweest was ze vergeten)
Want ik hoorde dat u af en toe een praatje heeft gemaakt
Ik vraag ze verbaast
Ja met de nachtzuster
De nachtzuster?
Ja, zij die er vannacht was
Oh zij…
Weet u nog wie het is
Ach zij, ik kom uit bed en ik ga me aankleden, dan… dat mens weer voor mijn deur
En….?
Ja, verteld dat het nacht is
En dat geloofde u?
Neen geeft ze aan, als ik wakker ben, is het dag
En gaf ze nog wat aan
Ja, dat het nacht was en dat ik maar naar mijn bed moest
Naar uw bed???
Ja , naar mijn bed om te gaan slapen omdat het nacht was
Dom, zeg dat de zuster dat aangaf
Ja, want het is dag, als ik uit mijn bed kom
Ze denken dat ze u ook alles wijs kunnen maken he
Ja, oke, het was wel donker…. en er was nog niemand op…. en diegene die ik bezocht lag wel te slapen…. maar dat het nacht was…neen
En wie zat er in de nacht
Weet ik niet
Een jonge zuster….?
Ja dat zou kunnen
Zeker een snotneus van achttien jaar die denkt dat ze u alles wijs kan maken, en dat als u uit bed komt, aan u gaat vertellen dat het nacht is en dat je terugmoet…
Ja, zo’n jong meisje…. die denkt, die oude mensjes kan ik alles wijsmaken
U nemen ze niet in de maling he
Neen mij nemen ze niet in de maling…, het was dag!!!

Zeker zo’n snotneus van achttien jaar oud
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Niets is zeker…. het is of…. hoelang nog of mogen

by de man in de zorg on January 13, 2010

Niets is zeker…. het is of…. hoelang nog of mogen
Liep eergisteren naar mijn werk. Neen; mijn stalen ros is stuk; en hij moet naar de fietsenmaker; al drie weken; en daar heb ik nog geen tijd voor gehad zij smoesje. Neen; gelu…. neen; ik ben gisteren even geweest naar de fietsenmaker en ja; mijn stalen ros is ten dode opgeschreven. Mijn fiets; mijn trouwe tweewieler in barre tijden en in voor en tegenspoed; is nog wel te maken. Ja; maar de kosten voor het maken lopen te veel op en ja; dan maar tijd voor een andere. Neen; als de kosten te hoog worden voor het maken voor een fiets die een grote jatkans heeft; dan is het niet waard. Binnenkort even een tweede handsje ergens vandaan halen zodat ik er even gebruik van kan maken. Niet pas stuk is hij; maar telkens een excuus verzinnende om maar niet te gaan. Noem het gemakzucht noem het; ja wat… Fietsenmaker is niet ver weg van mijn huis; maar telkens kwam er wat tussen door zeg ik dan maar als smoes. Dus ja; ik ben aan de wandel naar mijn werk. Half uurtje heen; half uurtje terug.

Neen; kwam eergisteren een van de buren tegen. Werkeloos mijn beste buurman van verderop en ja; eigenlijk gewoon geen zin om te werken. “Pas op dat je niet valt” riep hij toen ik over zijn stoepje heen liep en bijna mijn nek brak. Mijn stoepje is geveegd thuis; dat moest van balkenende; maar het stoepje van de buurman die nooit werkt was spekglad. Zou hij werkelijk geen tijd hebben om zijn stoep te vegen dacht ik. “Neen het gaat wel riep ik mijn buurman na” en ik dacht… daar gaan we weer ik moet werken…. voor jouw uitkering

Bij de stoplichten kwam ik een bijzonder aardige vrouw tegen. Jaar of twintig en ja ze was heel aardig; het was een van die junks die in een flat wonen. Omdat ze nergens anders gedumpt konden worden dan bij mijn in de wijk gesetteld. Natuurlijk ze moeten ergens wonen; dat begrijp ik en ik heb daar alle begrip voor; maar waarom nauw precies in mooi hoogvliet met al zijn probleme? “Pas maar op zij ze; het is glad”. We wisselde wat woorden uit en ja opeens kwam ze met de vraag…. “heeft u twee euro voor mij….” Ik dacht… daar gaan we weer…. ik moet werken…. voor jouw uitkering.

Ik liep bij mijn werk en ik gleed bijna uit. Eikel dacht ik; daarlijk kan ik niet werken….. kan ik niet werken bij deze baas……
Mijn god; niets is zeker…. Er gaan grote verschuivingen plaats vinden op mijn werk. Er gaat met personeel geschoven worden. Neen niet bij mijn zorgtoko intern; maar in het geheel als zorggroep. De gevolgen van de zzp’s. De kans is misschien wel heel groot dat ik goed de klos ben en ja… dat ik dit fantastische project voor kleinschalig wonen moet….. helaas moet… verlaten; en daar is maar en woord voor “”klote”. Ik hoop het niet; maar de kans is zeer groot. Je moet er rekeing mee houden; want als je denkt dat je het niet bent; da krijg je helemaal zo’n klap. Dan maar denken dat je het kan wezen; dan is de klap wel enorm; maar blijf je nog staan. Hoe verder als ik mijn project met verlaten… mijn god ik weet het echt nog niet; het is zo leuk op mijn afdeling om te werken. De kans is groot dat ik de klos ben; een kans van 1 op ….. zeer weinig.
Dus ja; ik gleed bijna uit en ik dacht….. ik moet werken….. ik mag werken….. hoelang mag ik hier nog werken. Dit mooie project; met een prettig afdelingshoofd; fantastische collega’s en een prettig team. Niets is zeker…. het is of…. hoelang nog of mogen.
tot oneven