Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   wekservice

wekservice

by de man in de zorg on December 12, 2005

wekservice
Het was laat eergisteren. Nog buiten aan het rommelen geweest in de tuin. Terwijl half nederland lekker binnenzit, staat een eenzame ziekenverzorgende vanaf halfvijf in de avond te rommelen.
Mistig en koud. Lapjes…meer lampjes…..nog meer lampjes.
Vriendin binnen. Barstende hoofdpijn.
Even snel frieten en dan weer naar buiten.
Tegen tienen was ik klaar en ik had het idee dat de urine in m’n blaas bevroren was; zo koud.
Maarja; misschien ben ik wel een enorme koukleum.
Kerst zou egenlijk gewoon in de zomer moeten vallen vind ik.
Dus ja bijgekomen en naar bed.
Spoken in de nacht; althans m’n vriendin. Toen ik opstond om zes uur sliep ze. Koffie; peuken en naar m’n werk.
Ik trek de deur dicht en wil de deur op slot doen.
Tot m’n schrik merk ik dat ik geen sleutels bij me heb; de deursleutels met ook de sleutels van de schuur.
Daarin staat m’n gouwe stalen ros voor naar m’n werk te gaan.
Wou aanbellen om m’n vriendin te vragen voor m’n sleutels.
Ik besefte dat ze toen ik uit bed kwam en wegging eindelijk sliep….
Ik besloot haar te laten liggen, teneide haar weer mens te laten worden.
Keek op m’n horloge. Iets voor zevenen; zou iets na half acht op m’n job wezen; zou ik doorlopen.
Met een gerust gevoel naar m’n werk; wetende dat ik m’n vriendin gelukkig nog even bij kon komen.
Ben altijd op m’n werk; ben nooit te laat.
Kwam kwart voor acht aan op m’n werk.
Gelijk aan de bak en uitgelegt dat m’n vriendin met barstende koppijn naar bed wasgegaan en dat ze eindelijk toen ik wegging lekker sliep.
Gaf aan dat ik haar had willen laten slapen.
Ehhh sliep…….tot half acht….en ze belden vanaf mijn werk naar huis om te vragen dat ik al onderweg was…..
Ja; wat moet je daar nou van zeggen……

Previous post:

Next post: