Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   zuster kunt u me helpen?

zuster kunt u me helpen?

by de man in de zorg on February 27, 2009

zuster kunt u me helpen?
Ja; en toen stonden mijn krabbels er opeens even niet om zeven uur in de ochtend. De tijd dat anders mijn hersenkronkels geplaatst worden op de log. Oneven dag; 07.00; altijd!
Naja altijd. Neen normaal kijk ik elke dag wel even op mijn log; maar gezien dat mijn hoofd er niet echt bij was heb ik ook niet op internet gezeten en ook niet naar mijn mails gekeken. Bedankt lezers voor het melden dat de site er vanaf maandag niet was. Contact opgenomen met het bedrijf en ja; het probleem is vanaf donderdag ochtend opgelost geworden. Had ik eerder achter de computer gezeten, dan had ik eerder mijn mails gelezen dan was hj eerder weer online, ccc hosting laat mij zelden in de steek en ja; de service is ja…. zeer goed te noemen.
Dus ja… soms is ook voor mij deze log die er altijd op oneven is dan pure bijzaak om te herstellen; als andere dingen des levens veel belangrijker zijn om te herstellen dan deze log.
Maar om even nog terug te komen om de log van maandag. Normaal gesproken net voordat ik ga klootzakken op mijn werk even de
krabbels en de idioterie van zorg en kopzorgen neerzetten. Normaal gesproken. Normaal gesproken; maar ja…. afgelopen maandag een stukje neergezet; kut heette het; en misschien omschreef of omschrijf dat het gevoel van hoe ik me toen voelde en ja; misschien ook nu nog te vaak voel. Tijd; tijd is even het belangrijkste wat ik nodig heb. Tijd om alles even op een rijtje; met ei of ij te zetten en te zorgen; dat die kuil waarin ik me misschien bevind niet dieper word; omdat ik mezelf
gigantisch aan het ingraven ben.
Het glas is half vol; of half leeg. Het is net hoe je er tegen aan kijk. Los van hetgene hoe ik me voel; denk ik dat ook ik moet kijken naar de toekomst; en daar zal voor mij de omslag moeten zitten. Niet morgen; niet overmorgen maar vandaag. Soms moet je wel eens hard op je lazer krijgen en wakkergeschud worden. Kijk niet naar de shit die achter je licht; maar kijk naar hoe je verder gaat en leer een zeer belangrijke levensles. Een zeer belangrijke levensles die mij afgelopen week is geleerd.
Geen details; een uitspraken!
Oke; einde van het geklaag en gezeik van deze eigenheimer. Punt!

Gisteren dag; vriendin vrij
Hij zat daar. Trost als een pauw.
Ik keek hem aan; hij keek mij aan en ja je zag dat hij duidelijk bezig was wat onder de aandacht van mij te brengen.
Hij zwaaide.
Ik zwaaide terug, zo die is een goede bui dacht ik.
Hij wees nog eens.
Ik snapte er geen bal van.
Hij wees naar zijn voorhoofd.
Ik dacht; die verklaar me voor gek.
Hij wees nog eens naar zijn voorhoofd en wees naar zijn ogen.
Ahhhhh, een nieuwe bril.
Ik liep naar hem toe
“Mooi” zei ik.
“Ja” gaf hij aan; “nieuw”
“Ken wel zien wie hier de centen heeft”; gaf ik aan
“En kun je me dan nu beterder zien” vroeg ik hem
“Ja”; gaf hij aan.
“Echt waar??? Hoeveel vingers steek ik op?”
“Drie” gaf hij aan.
“Ik geloof je meneer, maar beloof je me 1 ding met die mooie bril van U waarmee je nu zo goed ziet”.
“Wat dan? vroeg hij.
“Beste man…… een mooie nieuwe bril waardoor je idioot goed kan zien…..beste man……noem me nu nooit geen zuster meer”! 😉
tot oneven; ja om 07.00; zoals (bijna) altijd

Previous post:

Next post: